ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵੇਲਾਸੁ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯੈਃ। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਮਾਨੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹਰ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਕੇ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਨਾਦਿਸਮੁਦਾਚਾਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਕृਤਸ੍ਤਥਾ। ਦਿਵਸੇਦਿਵਸੇ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨ ਤੁ ਹੀਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਢੰਗ, ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਬੈਠਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਰਹੀ, ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਨਾਪਵਾਦੈਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਪ੍ਰਿਯਯਾ ਗਿਰਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪृਥਾ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਨਾ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕੇ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਕਾਲੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤਿ ਨ ਚੈਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮਪਿ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁੱਤਿਆਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਖਦਾ, 'ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕृਤਮੇਵ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਵਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ਚ ਸੁਸਂਯਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਭੈਣ ਵਾਂਗ।
ਯਥੋਪਜੋषਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਸ੍ਯ ਸਾ। ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਕੁੜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਨੀ ਹੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੇਨ ਤੁਤੋਪ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਵਧਾਨੇਨ ਭੂਯੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਯਤ੍ਨਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਆਦਤ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਝ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਸਾਯਂ ਚ ਪਿਤਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰਤ। ਅਪਿਤੁष੍ਯਤਿਤੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਿਚਰ੍ਯਯਾ
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਉ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਧੀਏ, ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਤਂ ਸਾ ਪਰਮਮਿਤ੍ਯੇਵਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐ ਮਹਾਨ ਜੀ।' ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਯਦਾऽਸੌ ਜਪਤਾਂਵਰਃ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂਕਿਂਚਿਤ੍ਪृਥਾਯਾਃ ਸੌਹृਦੇ ਰਤਃ
ਜਦ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਵੇਖੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ ਏਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਪਰਮਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਐ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੜਕੀ।'
ਵਰਾਨ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਕ੍ਰਲ੍ਯਾਣਿ ਦੂਰਾਪਾਨ੍ਮਾਨੁਪੈਰਿਹ। ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸ਼ਸਾऽਭਿਮਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਇਨਾਮ ਚੁਣ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਾਮ ਪਾਵੇਂਗੀ।
ਕृਤਾਨਿ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਸ੍ਯਾ ਮੇ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪਿਤਾ ਚੈਵ ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵਰੈਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਐ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ। ਐ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਦਿ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਇਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਮਾਹ੍ਰਾਨਾਯ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਐ ਨੇਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਯਂਯਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਵਾਹਯਿष੍ਯਸਿ। ਤੇਨਤੇਨ ਵਸ਼ੇ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਵੇਂਗੀ, ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਸ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਸ਼ੇ। ਵਿਬੁਧੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਭृਤ੍ਯ ਇਵਾਨਤਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਐ ਸੁਭਾਗੀ; ਮੰਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਕ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ। ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਂ ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਭਯਾਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੰਤੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਗ੍ਰਾਹਯਾਮਾਸ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਂ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਏ, ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਮੁਵਾਚ ਹ। ਉਪਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸੁਖਂ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਯਾ ਪਰਿਤੋਪਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਿਤ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤਵਗੇਹੇ ਸੁਵਿਹਿਤਃ ਸਦਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ। ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਤਾਵਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪृਥਾਂ ਚ ਸਮਪੂਜਯਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਬਲਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਅਯਂ ਵੈ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤੇਨ ਮਮ ਦਤ੍ਤੋ ਹਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮੋ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯੇ ਨਾਤਿਚਿਰਾਦਿਤਿ
'ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਰ੍ਤੁਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਾऽਭਵਦ੍ਬਾਲਾ ਕਨ੍ਯਾਭਾਵੇ ਰਜਸ੍ਵਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਮਰ 'ਤੇ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਹਰ੍ਮ੍ਯਤਲਸ੍ਥਾ ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਦੇ ਛੱਤ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਦੀ ਆਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧਮਨੋਦृष੍ਟਿਰਭਵਤ੍ਸਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨ ਚਾਤਪ੍ਯਤ ਰੂਪੇਣ ਭਾਨੋਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਗਤਸ੍ਯ ਸਾ
ਉਥੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੜੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਿਰਭੂਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਾऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦਿਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਮੁਕ੍ਤਕਵਚਂ ਦੇਵਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵੀ ਰੂਪ, ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਤੂਹਰਲਂ ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਰਾਧਿਪ। ਆਹ੍ਵਾਨਮਕਰੋਤ੍ਸਾऽਥ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸੁਕਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਜੁਹਾਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਆਜਗਾਮ ਤਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੂਹ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮਧੁਪਿਙ੍ਗੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਅਙ੍ਗਦੀ ਬਦ੍ਧਮੁਕੁਟੋ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਕੜੇ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।