ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਾਨਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਮਨੁੱਖ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਵਂ ਤਦਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਹ੍ਰਸਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਵਰਨ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਭਵਨ੍ਤ੍ਯृਤੁषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬੱਚੇ ਜਨਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਨृਪ। ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਮੁਦਿਤੇ ਲੋਕੇ ਮਾਨੁषੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਹਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੁਧਿ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਇਹ ਦੇਵਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਮਾਨੁषੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਭੁਵਿ ਭੂਤੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਸੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਮਹਿषੇषੁ ਚ। ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਸੁ ਚੈਵ ਭੂਤੇषੁ ਗਜੇषੁ ਚ ਮृਗੇषੁ ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਠਾਂ, ਮਹੀਸਾਂ, ਮਾਸਖੋਰ ਜੀਵਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਾਜਾ।
ਜਾਤੈਰਿਹ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਮਹੀ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮਿਯਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਧਰਾ
ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਜਾਤਾ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਹੁਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਨੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾ ਲੋਕਾਦਿਹ ਚ੍ਯੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਦਿਤੀ ਤੇ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਨ।
ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਵਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਮਹੀਮ੍। ਇਮਾਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਰੀਯੁਰਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਪੀਡਯਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪੀਡਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋऽਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍षਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਮਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਬਲੇਨ ਚ
ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੰਗ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰਿਯਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੀ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਨ ਹ੍ਯਮੀ ਭੂਤਸਤ੍ਵੌਘਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨਗਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹੀ ਮਹੀਪਾਲ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।
ਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤੈਃ। ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦੋਪਤੈਰ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਚੈਨਮੇਤ੍ਯ ਸਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਦੀ-ਗਾਇਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਸਭ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ ਰੱਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਮੇਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਓ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੋ ਕੰਮ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਜਗਤਃ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸਂਬੁਧ੍ਯੇਤ ਭਾਰਤ। ਸਸੁਰਾਸੁਰਲੋਕਾਨਾਮਸ਼ੇषੇਣ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ?
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਮਿਂ ਭੂਮਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰਭਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਰਵ-ਸਮਰਥ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਇਸ਼ਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਯਦਰ੍ਥਮਭਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ। ਤਦਰ੍ਥਂ ਸਨ੍ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹੀਂ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ। ਆਦਿਦੇਸ਼ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਭੂਤਕृਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਭੂਮੇਰ੍ਨਿਰਸਿਤੁਂ ਭਾਰਂ ਭਾਗੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਅਸ੍ਯਾਮੇਵ ਪ੍ਰਸੂਯਧ੍ਵਂ ਤਿਰੋਧਾਯੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲਓ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ।'
ਤਥੈਵ ਚ ਸਮਾਨੀਯ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਰ੍ਥਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ। ਤਥ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਉਚਿਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਂਸ਼ੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਭੂਮਿਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਨਾਰਾਯਣਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮੁਪਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਯਃ ਸ ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾਃ ਸ਼ਿਤਿਪ੍ਰਭਃ। ਪਦ੍ਮਨਾਭਃ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨਃ ਪृਥੁਚਾਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।