ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਮਮ੍ਬਰੀषਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਮਰੁਤ੍ਤਂ ਮਨੁਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਂ ਗਯਂ ਭਰਤਮੇਵ ਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਮਰੁੱਤ, ਮਨੁ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਗਯਾ ਤੇ ਭਰਤ ਵੀ,
ਰਾਮਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਚੈਵ ਸ਼ਸ਼ਬਿਨ੍ਦੁਂ ਭਗੀਰਥਮ੍। ਕृਤਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਤਥੈਵ ਜਨਮੇਜਯਮ੍
ਰਾਮ ਦਾਸਰਥੀ, ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ, ਭਗੀਰਥ, ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ, ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ ਵੀ।
ਯਯਾਤਿਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣਂ ਦੇਵੈਰ੍ਯੋ ਯਾਜਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। `ਚੈਤ੍ਯਯੂਪਾਙ੍ਕਿਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯਸ੍ਯੇਯਂ ਸਵਨਾਕਰਾ
ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਦ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਯਜਨ ਦੇ ਯੂਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਸੋਮ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਨ੍ਨਾਰਦੇਨ ਸੁਰਰ੍षਿਣਾ। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਤਪ੍ਤਾਯ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਦੇ ਸ਼੍ਵੈਤ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾਨੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ। ਮਹਾਰਥਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਲ ਸਨ—ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪੂਰੁਃ ਕੁਰੁਰ੍ਯਦੁਃ ਸ਼ੂਰੋ ਵਿष੍ਵਗਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਣੁਹੋ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਕਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਵਿਕ੍ਰਮੀ ਰਘੁਃ
ਪੂਰੁ, ਕੁਰੁ, ਯਦੁ, ਸ਼ੂਰ, ਵਿਸ਼ਵਗਸ਼ਵ ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਣੁਹ, ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ, ਕਕੁਤਸਥ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਘੁ—
ਵਿਜਯੋ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋऽਹ੍ਗੋ ਭਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਬृਹਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਉਸ਼ੀਨਰਃ ਸ਼ਤਰਥਃ ਕਙ੍ਕੋ ਦੁਲਿਦੁਹੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਵਿਜਯ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਅੰਗ, ਭਵ, ਸ਼੍ਵੈਤ, ਬ੍ਰਹਦਗੁਰੂ, ਉਸ਼ੀਨਰ, ਸ਼ਤਰਥ, ਕੰਕ, ਦੁਲਿਦੁਹ, ਤੇ ਦਰੁਮ—
ਦਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਃ ਪਰੋ ਵੇਨਃ ਸਗਰਃ ਸਂਕृਤਿਰ੍ਨਿਮਿਃ। ਅਜੇਯਃ ਪਰਸ਼ੁਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਦੇਵਾਵृਧੋऽਨਘਃ
ਦੰਭੋਦਭਵ, ਪਾਰੋਵੇਨ, ਸਾਗਰ, ਸੰਕ੍ਰਿਤਿ, ਨਿਮਿ, ਅਜੇਯ, ਪਰਸ਼ੁ, ਪੁੰਡ੍ਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ, ਤੇ ਅਨਘ—
ਦੇਵਾਹ੍ਵਯਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿਮਃ ਸੁਪ੍ਰਤੀਕੋ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ। ਮਹੋਤ੍ਸਾਹੋ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨੈषਧੋ ਨਲਃ
ਦੇਵਾਹਵਯ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਮ, ਸੁਪ੍ਰਤੀਕ, ਬ੍ਰਹਦਰਥ, ਮਹੋਤਸਾਹ, ਵਿਨੀਤ ਆਤਮਾ, ਸੁਕ੍ਰਤੁ, ਨੈਸ਼ਧ, ਤੇ ਨਲ—
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਭਯਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਃ ਸੁਬਲਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਨੁਜਙ੍ਘੋऽਨਰਣ੍ਯੋऽਰ੍ਕਃ ਪ੍ਰਿਯਭृਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਸ਼ਾਂਤਭਯ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ, ਸੁਬਲ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਾਨੁਜੰਘ, ਅਨਾਰਣਯ, ਅਰਕ, ਪ੍ਰਿਯਭ੍ਰਿਤ, ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤ—
ਬਲਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨਿਰਾਮਰ੍ਦਃ ਕੇਤੁਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ। ਧृष੍ਟਕੇਤੁਰ੍ਬृਹਤ੍ਕੇਤੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਕੇਤੁਰ੍ਨਿਰਾਮਯਃ
ਬਲਬੰਧੁ, ਨਿਰਾਮਰਦ, ਕੇਤੁਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਬ੍ਰਹਦਬਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਬ੍ਰਹਦਕੇਤੁ, ਦੀਪਤਕੇਤੁ, ਨਿਰਾਮਯ—
ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਿਚ੍ਚਪਲੋ ਧੂਰ੍ਤਃ ਕृਤਬਨ੍ਧੁਰ੍ਦृਢੇषੁਧਿਃ। ਮਹਾਪੁਰਾਣਸਂਭਾਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਃ ਪਰਹਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਅਵਿਕਸ਼ਿ, ਚਪਲ, ਧੂਰਤ, ਕ੍ਰਿਤਬੰਧੁ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹੇਸ਼ੁਧਿ, ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਸੰਭਾਵਯ, ਪ੍ਰਤਯੰਗ, ਪਰਹਾ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦ੍ਮਸ਼ਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵੀ ਰਾਜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਤ੍ਤਰਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਲ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾऽਰ੍ਜਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਚੰਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ, ਤਿਆਗ, ਮਹਾਨਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ—
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪੁਰਾਣੈਃ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ। ਲੁਬ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨ ਤਾਞ੍ਛੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਲਾਲਚੀ, ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਯੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਗਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤ
ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ, ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਚਾਪਿ ਵਿਦਿਤੌ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਨਾਤ੍ਯਨ੍ਤਮੇਵਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤਚ੍ਚ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕੋ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਿਧਾਤृਵਿਹਿਤਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਾਲਮੂਲਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਾਭਾਵੌ ਸੁਖਾਸੁਖੇ
ਜੋ ਰਾਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੀ ਉਪਜ ਅਤੇ ਨਾਸ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਸृਜਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸਂਹਰਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਲਃ ਸ਼ਮਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੋ ਵਿਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨ੍। ਕਾਲਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ
ਸਮਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਃ ਸੁਪ੍ਤੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਕਾਲਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਚਰਤ੍ਯਵਿਧਤਃ ਸਮਃ
ਜਦ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਧ-ਘਟ ਦੇ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਤਾਨਾਗਤਾ ਭਾਵਾ ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਤਾਨ੍ਕਾਲਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਹਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਪਿਛਲੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਕਰੋਤ੍ਸੂਤੋ ਗਾਵਲ੍ਗਣਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਵਲਗਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਿਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਦਮਾਗਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਤ੍ਤਮਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ 'ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ', ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਸੀ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਤ੍ਰੋਪਨਿषਦਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਭਾਰਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਪੁਣ੍ਯਮਪਿ ਪਾਦਮਧੀਯਤਃ। ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਪੂਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਇਕ ਪੈਰਾ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁਮਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਥਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।