ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਪਰ੍ਧਸੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਹ ਯੁਧਿ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯੇ ਸ਼ਖ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਕਰ੍ਣ ਕਾਮਯਸੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਰਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡਲ ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਭਗਵਨ੍ਤਮਹਂ ਭਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਥ ਗੋਪਤੇ। ਤਥਾ ਪਰਮਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਦੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਨ ਮੇ ਦਾਰਾ ਨ ਮੇਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾ ਸੁਹृਦੋ ਨ ਚ। ਤਥੇष੍ਟਾ ਵੈ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗੋਪਤੇ ਮਮ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਦੋਸਤ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੋਪਾਲ।
ਇष੍ਟਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਚ ਜਾਨੀषੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ।
ਇष੍ਟੋ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੇ ਕਰ੍ਣੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਦੈਵਤਂ ਦਿਵਿ। ਜਾਨੀਤ ਇਤਿਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨਾਹ ਮਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਕਰਣ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਭਗਤ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੰਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ: ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਬਿਭੇਮਿ ਨ ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਯਥਾ ਬਿਭ੍ਯੇऽਨृਤਾਦਹਮ੍। ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲ।
ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਯਚ੍ਚ ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਫਲਗੁਨ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਹੈ—
ਵ੍ਯੇਤੁ ਸਂਤਾਪਜਂ ਦੁਃਖਂ ਤਵ ਭਾਸ੍ਕਰ ਮਾਨਸਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚੈਵ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ; ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਦੇਵ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਦੁਪਾਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵਮਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਰਤਂ ਮਮ। ਭਿਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਦਦ੍ਯਾਮਪਿ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਮੰਨ: ਜੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂ।
ਯਦਿ ਤਾਤ ਦਦਾਸ੍ਯੇਤੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਮਥੋ ਬ੍ਰੂਯਾ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲ
ਜੇ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਹ ਦੱਸ।
ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਅਵਧ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਵਧ ਰਹੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਨ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਹਿ ਤਵ ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਤਯਾਨੋ ਰਣੇ ਵਤ੍ਸ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਜਿਹੀਰ੍षਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਯੇਥਾ ਦੇਵੇਸ਼ਮਮੋਘਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਅਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ।
ਅਮੋਘਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮਿਤ੍ਰਵਿਨਿਬਰ੍ਹਿਣੀਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੇ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਨਿਯਮੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ। ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵਚਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਰਣ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ।
ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨੇਤਿ ਕਰਂ ਪੁਨਃ। ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇਂਗਾ; ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੈ, ਸੈਂਕੜਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਸਹਸਾऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ। `ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਬੁਬੁਧੇ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਕਰਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਾਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਚਕਾਰ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਦਤਾਂਵਰ
ਜਾਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਧੇਯ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਦਿ ਮਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆਯਾਤਿ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥਂ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਵਰ੍ਮ ਚੈਵ ਹ
ਜੇ ਇੰਦਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਕਵਚ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਥਾਕਾਰ੍ਯਮੁਪਾਕ੍ਰਮਤ੍
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉਠਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਵਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਜਪਤ੍ਤਦਾ'। ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਜਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਮੁਭਯੋਰ੍ਨਿਸਿ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਸ੍ਮੈ ਵृषਸ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਭਾਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸੂਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਣਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਾਨੁ, ਸਵਰਭਾਨੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ' ਕਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਧੇਯਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੇਵਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵੈ ਵਾਸਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਫਿਰ, ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਧੇਯ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਸਵ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਤਦ੍ਗੁਹ੍ਯਂ ਨ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਰ੍ਣਾਯੇਹੋष੍ਣਰਸ਼੍ਮਿਨਾ। ਕੀਦृਸ਼ੇਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਚ ਕਵਚਂ ਰਚੈਵ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍
ਉਸ਼ਨ ਰਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? ਉਸ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਕਵਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ?