ਮृਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ। ਮृਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਜੀਵਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸਿਰਫ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਮਾਲਾ ਗਤਾਯੁषਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸੀਤਿ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਮੁਰਝਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੇਤੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਭਕ੍ਤੋਯਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ।
ਮਮਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਵਚੋ ਮਮ। ਅਸ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਅਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਇੱਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਭੇਦ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭੇਦ ਤੇਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧੇਯ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍। ਮਾऽਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਦ੍ਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵਜ੍ਰਾਪਾਣਿਨਾ
ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ। ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਦੇਈਂ।
ਸ਼ੋਭਸੇ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਚਿਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਵਿਮਲੇ ਦਿਵਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ ਇੰਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜੀਵਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषਧृਤ੍'। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇਪ੍ਸਾ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੰਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਜ੍ਹੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਪਤ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਮਾਧੁਰ੍ਯਕृਤਭੂषਣੈਃ। ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੇਤਾਮਪਾਨੁਦ
ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹੀ ਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸਨ, ਕਰਣ, ਤੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਪਰ੍ਧਸੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਹ ਯੁਧਿ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੇਯੇ ਸ਼ਖ੍ਰਾਯ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਜੇਤੁਂ ਕਰ੍ਣ ਕਾਮਯਸੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਕਰਣ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡਲ ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਵੈਸ਼ਂਪਾਯਨ ਉਵਾਚ
ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਭਗਵਨ੍ਤਮਹਂ ਭਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵੇਤ੍ਥ ਗੋਪਤੇ। ਤਥਾ ਪਰਮਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਦੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਹੇ ਗੋਪਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਨ ਮੇ ਦਾਰਾ ਨ ਮੇਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਚਾਤ੍ਮਾ ਸੁਹृਦੋ ਨ ਚ। ਤਥੇष੍ਟਾ ਵੈ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗੋਪਤੇ ਮਮ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਦੋਸਤ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗੋਪਾਲ।
ਇष੍ਟਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਚ ਜਾਨੀषੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ।
ਇष੍ਟੋ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੇ ਕਰ੍ਣੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਦੈਵਤਂ ਦਿਵਿ। ਜਾਨੀਤ ਇਤਿਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨਾਹ ਮਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਕਰਣ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਭਗਤ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੰਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ: ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਬਿਭੇਮਿ ਨ ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਯਥਾ ਬਿਭ੍ਯੇऽਨृਤਾਦਹਮ੍। ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲ।
ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਮੇऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰਣਾ। ਯਚ੍ਚ ਮਾਮਾਤ੍ਥ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਫਲਗੁਨ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਹੈ—
ਵ੍ਯੇਤੁ ਸਂਤਾਪਜਂ ਦੁਃਖਂ ਤਵ ਭਾਸ੍ਕਰ ਮਾਨਸਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚੈਵ ਵਿਜੇष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ; ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਵਾਪਿ ਵਿਦਿਤਂ ਦੇਵ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਦੁਪਾਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵਮਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵ੍ਰਤਂ ਮਮ। ਭਿਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਦਦ੍ਯਾਮਪਿ ਜੀਵਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਮੰਨ: ਜੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਮੰਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂ।
ਯਦਿ ਤਾਤ ਦਦਾਸ੍ਯੇਤੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਮਥੋ ਬ੍ਰੂਯਾ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲ
ਜੇ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੰਡਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਇਹ ਦੱਸ।
ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਅਵਧ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਵਧ ਰਹੇਗਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਨ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਹਿ ਤਵ ਦਾਨਵਸੂਦਨਃ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਤਯਾਨੋ ਰਣੇ ਵਤ੍ਸ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਤੇ ਜਿਹੀਰ੍षਤਿ
ਪੁੱਤਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਨਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਯੇਥਾ ਦੇਵੇਸ਼ਮਮੋਘਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਅਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ।
ਅਮੋਘਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਮਿਤ੍ਰਵਿਨਿਬਰ੍ਹਿਣੀਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਦੇ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਨਿਯਮੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ। ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਣ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵਚਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਦੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਰਣ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇਂਗਾ।