ਵ੍ਰਤਂ ਵੈ ਮਮ ਲੋਕੋऽਯਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਯਥਾऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਵृਤਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਖੇਚਰੋਤ੍ਤਮ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਤਾਂ
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਵਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਤ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗੀ।
ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯਾਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਹਿ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਯਸ਼ਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਰਣਂ ਲੋਕਸਂਮਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਸੋਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਸਹ ਵਰ੍ਮਣਾ। ਯਦਿ ਮਾਂ ਬਲਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਭਿੱਖ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਮੇ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤੁਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰਂ ਲੋਕੇ ਤਸ੍ਯਾਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਮੰਗੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵृਣੋਮਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਲੋਕੇ ਹਿ ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਭਾਨੁਮਨ੍। ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹੀਨਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਾਨੁ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਲੋਕੇ ਸਂਜੀਵਯਤਿ ਮਾਤृਵਤ੍। ਅਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਹਨ੍ਤਿ ਜੀਵਤੋਪਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਇੱਜ਼ਤ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਦਨਾਮੀ ਤਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂਪੁਰਾਣਃ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਹਿ ਸ੍ਵਯਂ ਗੀਤੋ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਧਾਤ੍ਰਾ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰ ਯਥਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਯੁਰ੍ਨਰਸ੍ਯ ਹ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪ ਗਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਕੀਰ੍ਤਿਰੇਵ ਪਰਾਯਣਮ੍। ਇਹ ਲੋਕੇ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਰਾਯੁਰ੍ਵਿਵਰ੍ਧਨੀ
ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਅਗਲੇ ਜਹਾਨ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੋਹਂ ਸ਼ਰੀਰਜੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਦਾਨ ਪੂਰੀ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਰਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਪਰਾਨਾਜੌ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭੀਤਾਨਾਮਭਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍। ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਵਾਲਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਿਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਂ ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਜੀਵਿਤੇਨਾਪਿ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਵਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਸਲ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਿਮਤ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਸੋ ਹਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਤੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਿਨੇ ਦੇਵ ਲੋਕੇ ਗਨ੍ਤਾ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਾऽਹਿਤਂ ਕਰ੍ਣ ਕਾਰ੍षੀਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਹृਦਾਂ ਤਥਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਥ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਮਥੋ ਮਾਤੁਰਥੋ ਪਿਤੁਃ
ਕਰਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਖਿਲਾਫ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ।
ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਰੋਧੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਭृਦ੍ਵਰ। ਇष੍ਯਤੇ ਯਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸ੍ਥਿਰਾ
ਹੇ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਰੋਧੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍। ਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਮਾਦਾਯ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਤਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਕੇਚਿਲ੍ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਜਦ ਤੱਕ ਬੰਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ।
ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੌਰੁषੇਣ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍। ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜੀਵਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।
ਮृਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ। ਮृਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਜੀਵਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਸਿਰਫ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਥਾ ਮਾਲਾ ਗਤਾਯੁषਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸੀਤਿ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਮੁਰਝਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਹਿ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੇਤੇਨਾਪਿ ਹੇਤੁਨਾ। ਭਕ੍ਤੋਯਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਮਿਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ।
ਮਮਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਵਚੋ ਮਮ। ਅਸ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਰ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਮਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਅਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ। ਇੱਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਭੇਦ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰ।
ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਨਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭੇਦ ਤੇਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧੇਯ ਨਿਬੋਧ ਤਤ੍। ਮਾऽਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਦ੍ਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵਜ੍ਰਾਪਾਣਿਨਾ
ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ। ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾ ਦੇਈਂ।
ਸ਼ੋਭਸੇ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਚਿਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀਵ ਵਿਮਲੇ ਦਿਵਿ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ ਇੰਝ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਜੀਵਤਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯੇਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषਧृਤ੍'। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇਪ੍ਸਾ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੰਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਜ੍ਹੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਪਤ੍ਤ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥੈਰ੍ਮਾਧੁਰ੍ਯਕृਤਭੂषਣੈਃ। ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣ ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੇਤਾਮਪਾਨੁਦ
ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹੀ ਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸਨ, ਕਰਣ, ਤੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।