ਅਥੇਮਾਂ ਸਾਗਰੋਪਾਨ੍ਤਾਂ ਗਾਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਗਤਾਖਿਲਾਮ੍। ਅਧ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਪਤ੍ਤਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਨ, ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮੇਣੇਮਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਵਰ੍ਣਾ ਲੇਭਿਰੇ ਮੁਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਧਰ੍ਮੇਣ ਦਣ੍ਡਂ ਦਣ੍ਡੇषੁ ਪ੍ਰਣਯਨ੍ਤੋऽਨ੍ਵਪਾਲਯਨ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਪਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਸ੍ਵਾਦੁ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕਾਲੇ ਚ ਵਵਰ੍षਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਤਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ।
ਨ ਬਾਲ ਏਵ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨਾਧਿਪ। ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਾਯੁष੍ਮਤੀਭਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਭਿਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਇਯਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸਸਾਪੂਰ੍ਯਤ ਮੇਦਿਨੀ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈ।
ਈਜਿਰੇ ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਸਾਙ੍ਗੋਪਨਿषਦਾਨ੍ਵੇਦਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਧੀਯਤੇ ਤਦਾ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹੇ।
ਨ ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਬ੍ਰ੍ਹਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਨृਪ। ਨ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵੇਦਾਨੁਚ੍ਚਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਿਆ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਦਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ।
ਕਾਰਯਨ੍ਤਃ ਕृषਿਂ ਗੋਭਿਸ੍ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ। ਯੁਞ੍ਜਤੇ ਧੁਰਿ ਨੋ ਗਾਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜੀਵਯਨ੍
ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦਰੁਸਤ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੁਤਦੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ।
ਫੇਨਪਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਨ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਾਨਵਾਃ। ਨ ਕੂਟਮਾਨੈਰ੍ਵਣਿਜਃ ਪਣ੍ਯਂ ਵਿਕ੍ਰੀਣਤੇ ਤਦਾ
ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਝੱਗ ਜਾਂ ਵੱਛਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੁਹਦੇ ਸਨ। ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਝੂਠੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵਸਤੂਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਦੇ ਸਨ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋਪੇਤਾਨਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਮਨੁੱਖ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਉਸੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਏਵਂ ਤਦਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਹ੍ਰਸਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਵਰਨ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਭਵਨ੍ਤ੍ਯृਤੁषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਬੱਚੇ ਜਨਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਨृਪ। ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸਮੁਦਿਤੇ ਲੋਕੇ ਮਾਨੁषੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਅਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਹਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯੁਧਿ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਇਹ ਦੇਵਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਮਾਨੁषੇषੁ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਭੁਵਿ ਭੂਤੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਸੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਮਹਿषੇषੁ ਚ। ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਸੁ ਚੈਵ ਭੂਤੇषੁ ਗਜੇषੁ ਚ ਮृਗੇषੁ ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉਠਾਂ, ਮਹੀਸਾਂ, ਮਾਸਖੋਰ ਜੀਵਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਰਾਜਾ।
ਜਾਤੈਰਿਹ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਮਹੀ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਾਨਮਿਯਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਧਰਾ
ਇਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਜਾਤਾ ਮਹੀਪਾਲਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਬਹੁਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਨੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾ ਲੋਕਾਦਿਹ ਚ੍ਯੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਦਿਤੀ ਤੇ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਨ।
ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤੋऽਵਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਮਹੀਮ੍। ਇਮਾਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਰੀਯੁਰਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਪੀਡਯਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਪੀਡਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਤੋऽਭਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍षਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵੀਰ੍ਯਮਦਾ ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਬਲੇਨ ਚ
ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੰਗ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤੈਰ੍ਭੂਰਿਯਂ ਤੈਰ੍ਮਹਾਸੁਰੈਃ। ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੀ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਨ ਹ੍ਯਮੀ ਭੂਤਸਤ੍ਵੌਘਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਃ ਸਨਗਾਂ ਮਹੀਮ੍। ਤਦਾ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਨਾਗ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ।
ਤਤੋ ਮਹੀ ਮਹੀਪਾਲ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।
ਸਾ ਸਂਵृਤਂ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਦਿਕਰ੍ਮਸੁ ਨਿष੍ਠਿਤੈਃ। ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਦੋਪਤੈਰ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਚੈਨਮੇਤ੍ਯ ਸਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਦੀ-ਗਾਇਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਸ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਧਰਤੀ ਨੇ, ਸਭ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ ਰੱਖੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।