ਤਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਦ੍ਯੁਮ੍ਸੇਨਾਯ ਨਾਤृਪ੍ਯਨ੍ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਲ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਭ੍ਯਾਗਾ ਨृਪਮ੍। ਆਚਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਹਤਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਨਾਮਾਤ੍ਯੇਨ ਤਂ ਦ੍ਵਿषਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਲਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਹਤਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਸਸਹਾਯਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਤਰੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਐਕਮਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾऽਪ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾ ਸ ਨੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ: 'ਉਹ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ, ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਅਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨੇਹ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨृਪ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਚ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਪੱਕੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਥ ਤੇ ਚੌਕੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਘੁष੍ਟਸ੍ਤੇ ਨਗਰੇ ਜਯਃ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਸ੍ਵ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੈਠ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਪੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਤੈਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਨਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿषਿषਿਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਤਦ੍ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸੋਨਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ।
ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਸੋਦਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥੈਵਾਸ੍ਯਾਭਵਚ੍ਛਤਮ੍। ਮਦ੍ਰਾਧਿਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਪਤੇਰ੍ਮਾਲਵ੍ਯਾਂ ਸੁਮਹਾਬਲਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੇ ਮਾਲਵਾ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਭਰਾ ਤੇ ਭੈਣਾਂ ਜੰਮੇ।
ਏਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰ ਏਵ ਚ। ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਲਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧृਤਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਆਪ, ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਸੱਸ, ਸਸੁਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰਾਨੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵੈषਾ ਹਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸ਼ੀਲਸਂਮਤਾ। ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵ ਕੁਲਾਙ੍ਗਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਸਭ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਬਚਾ ਲਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤੇਨ ਅਨੁਨੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਰਾਜਨ੍ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ ਸੁਖੀ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਨ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਦਾ ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਁਲ੍ਲੋਮਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦੇਵ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯਸੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨਂਜਯ ਇਤੋ ਗਤੇ
ਤੇਰਾ ਜੋ ਗਹਿਰਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਧਨੰਜੈ ਦੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਂਨੁ ਰਤਜ੍ਜਪਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਆਸੀਨ੍ਨ ਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਹੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਸੀ?
ਅਹਂ ਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਯਾਮਿ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍। ਪृਚ੍ਛਤੋ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਸ੍ਵ ਗਿਰਂ ਮਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਹਿਤਕृਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਕਰ੍ਣਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਤੇ ਤੇਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੰਦਰ ਕਰਣ ਕੋਲ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਮਥੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸੂਰ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਮੁਪਾਗਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਣ ਕੋਲ ਕੁੰਡਲਾਂ ਲਈ ਆਇਆ।
ਮਹਾਰ੍ਹੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰਂ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਸਂਵृਤੇ। ਸ਼ਯਾਨਮਤਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਮਹਿੰਗੇ ਸੇਜ ਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍। ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾऽऽਵਿष੍ਟਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਭਾਰਤ
ਰਾਤ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੋਹ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯੋਗਰ੍ਦ੍ਧਿਰੂਪਵਾਨ੍। ਹਿਤਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਕਰ੍ਣ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਤਾਤ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਯਭृਤਾਂਵਰ। ਬ੍ਰੁਵਤੋऽਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪਰਮਂ ਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਕਰਣ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਕਰ੍ਣ ਕੁਣ੍ਡਲੋਪਜਿਹੀਰ੍षਯਾ
ਇੰਦਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਮੰਗੇਗਾ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇਨ ਸ਼ੀਲਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤਥਾ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਦਦਾਸ੍ਯੇਵ ਨ ਯਾਚਸੇ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੂਬੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਾਤ ਦਦਾਸ੍ਯੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍। ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਪ੍ਯਾਹੁਰ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਮੰਗੇ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੌਂਦਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚੈਵਂਵਿਧਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵੈ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਆਗਨ੍ਤਾ ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਰ੍ਥਾਯ ਕਵਚਂ ਚੈਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਮੰਗਣ ਆਵੇਗਾ।