ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਕਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਾਸੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਨਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਵਿਰਾਤ੍ਰੇ ਚਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਨੁ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਵਾਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਤੇ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਸੀ?
ਸਂਤਾਪਿਤਃ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਯਂ ਚੈਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਿਸਿ
ਤੇਰੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਪਿਤ੍ਰਾऽਹਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਗਤਃ। ਅਥ ਮੇऽਭੂਚ੍ਛਿਰੋਦੁਃਖਂ ਵਨੇ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭਿਨ੍ਦਤਃ
ਮੈਂ ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵੇਦਨਯਾ ਚਿਰਮਿਤ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਨ ਚ ਮਯਾ ਸੁਪ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦਰਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਨਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਵਤਾਂ ਸਂਤਾਪੋ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਅਤੋ ਵਿਰਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤੀਹ ਕਾਰਣਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸ੍ਯ ਤੇ ਪਿਤੁਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਾਵਰਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਜਾਨਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਵਰਗੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਹੇਤੁਂ ਜਾਨੀषੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਚ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਵੇਤ੍ਥ ਸਂਕਲ੍ਪੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਵਃ। ਨ ਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ—ਸੱਚ ਸੁਣੋ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਪਤ੍ਯੁਰਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ ਚਾਦ੍ਯ ਦਿਵਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਨੈਨਂ ਜਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਚੈਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਕਿਂਕਰਃ। ਸ ਏਨਮਨਯਦ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤੌषਂ ਤਮਹਂ ਦੇਵਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਚਸਾ ਵਿਭੁਮ੍। ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਤੇਨ ਮੇ ਦਤ੍ਤਾ ਵਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਤਾਨ੍ਮਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਵਰ ਮੰਨੇ—ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂਚ ਦ੍ਵੌ ਵਰੌ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮੇ। ਲਬ੍ਧਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਜ—ਇਹ ਦੋ ਵਰ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਪਿਉ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਯੁਰ੍ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਯਾ ਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾऽऽਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਸ੍ਤਰਣ ਵਃ। ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਮਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਨ੍ਮਮ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਖ਼ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਸਨੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਲਂ ਨਰਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਮੋਮਯੇ ਹ੍ਰਦੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਵ੍ਰਤਪੁਣ੍ਯਯਾ ਕੁਲਂ ਰਸਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪੁਨਃ ਕੁਲੀਨਯਾ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਘਰਾਨਾ ਹਨੇਰੇ ਭਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਨੇਕ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਘਰਾਨੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਭਾਰ ਲਿਆ, ਸਾਧਵੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਹ੍ਯਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚੈਵ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤਾਮृषਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਭਞ੍ਜਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ। ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਯੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਦ੍ਯੁਮ੍ਸੇਨਾਯ ਨਾਤृਪ੍ਯਨ੍ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਲ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਭ੍ਯਾਗਾ ਨृਪਮ੍। ਆਚਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਹਤਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਨਾਮਾਤ੍ਯੇਨ ਤਂ ਦ੍ਵਿषਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਲਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਹਤਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਸਸਹਾਯਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਤਰੀ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।
ਐਕਮਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾऽਪ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾ ਸ ਨੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ: 'ਉਹ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ, ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਅਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨੇਹ ਵਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਨृਪ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੀਮਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਚ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਇਸ ਪੱਕੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਥ ਤੇ ਚੌਕੜੀ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਘੁष੍ਟਸ੍ਤੇ ਨਗਰੇ ਜਯਃ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਸ੍ਵ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੈਠ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਪੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਤੈਸ਼੍ਚਾਭਿਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇਨ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ। ਨਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਭਿषਿषਿਚੁਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਨ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ।