ਯਥਾ ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਗਤਾऽऽਹਾਰਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੀਂ ਚੈਵਵृਦ੍ਧਿਂ ਤੇ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰੁਪੇਤਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਪ੍ਰਿਯਃ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਸ੍ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਗਣਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਗਿਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਵਤਾ ਸਹ। ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਹਰ੍षਂ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਕਣ੍ਠਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਭ੍ਯਰੋਦਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਗਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮਾਗਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਲਾਭਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿष੍ਠ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਧਸੇ
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਤ੍ਰਸਂਸ਼ਯਃ। ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਕਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਾਸੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਨਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਵਿਰਾਤ੍ਰੇ ਚਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਨੁ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਵਾਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਤੇ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਸੀ?
ਸਂਤਾਪਿਤਃ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਯਂ ਚੈਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਿਸਿ
ਤੇਰੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਪਿਤ੍ਰਾऽਹਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਗਤਃ। ਅਥ ਮੇऽਭੂਚ੍ਛਿਰੋਦੁਃਖਂ ਵਨੇ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭਿਨ੍ਦਤਃ
ਮੈਂ ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵੇਦਨਯਾ ਚਿਰਮਿਤ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਨ ਚ ਮਯਾ ਸੁਪ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦਰਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਨਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਵਤਾਂ ਸਂਤਾਪੋ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਅਤੋ ਵਿਰਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤੀਹ ਕਾਰਣਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸ੍ਯ ਤੇ ਪਿਤੁਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਾਵਰਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਜਾਨਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਵਰਗੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਹੇਤੁਂ ਜਾਨੀषੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਚ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਵੇਤ੍ਥ ਸਂਕਲ੍ਪੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਵਃ। ਨ ਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਥ੍ਯਮੇਵ ਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਓਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ—ਸੱਚ ਸੁਣੋ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਪਤ੍ਯੁਰਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਰਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ ਚਾਦ੍ਯ ਦਿਵਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਨੈਨਂ ਜਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਚੈਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਕਿਂਕਰਃ। ਸ ਏਨਮਨਯਦ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਤੌषਂ ਤਮਹਂ ਦੇਵਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਚਸਾ ਵਿਭੁਮ੍। ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਤੇਨ ਮੇ ਦਤ੍ਤਾ ਵਰਾਃ ਸ਼ृਣੁਤ ਤਾਨ੍ਮਮ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਵਰ ਮੰਨੇ—ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂਚ ਦ੍ਵੌ ਵਰੌ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਮੇ। ਲਬ੍ਧਂ ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਰਾਜ—ਇਹ ਦੋ ਵਰ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਪਿਉ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਯੁਰ੍ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਹਿ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਯਾ ਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾऽऽਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਵਿਸ੍ਤਰਣ ਵਃ। ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਖੋਦਰ੍ਕਮਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਮਹਨ੍ਮਮ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਖ਼ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਸਨੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਕੁਲਂ ਨਰਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਮੋਮਯੇ ਹ੍ਰਦੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਸ਼ੀਲਵ੍ਰਤਪੁਣ੍ਯਯਾ ਕੁਲਂ ਰਸਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪੁਨਃ ਕੁਲੀਨਯਾ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ ਘਰਾਨਾ ਹਨੇਰੇ ਭਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ, ਨੇਕ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਘਰਾਨੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਭਾਰ ਲਿਆ, ਸਾਧਵੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਹ੍ਯਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚੈਵ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤਾਮृषਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਭਞ੍ਜਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ। ਕृਤਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਯੁਸ੍ਤੇ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।