ਤਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ ਵृਤੋ ਵृਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਪੂਰ੍ਵਰਾਜਕਥਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਬਾਲ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੋਕਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀਆਂ ਜੁਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਪੁਤ੍ਰ ਹਾਸਾਧ੍ਵਿ ਵਧੁ ਕ੍ਵਾਸਿਕ੍ਵਾਸੀਤ੍ਯਰੋਦਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇषਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤਯੋਰ੍ਵਚਃ
‘ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਵਹੁ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਹੋ?’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਇਕ ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਥਾਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਵੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਾ ਮਯਾऽਧੀਤਾਸ੍ਤਪੋ ਮੇ ਸਂਚਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰਵੋऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਤਪ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮੇ। ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤੋਮੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ ਹਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਚੀਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਤਿ
ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣੋ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵਕ੍ਰਾਦ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਨੈਵ ਜਾਤੁ ਭਵੇਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਅਵੈਧਵ੍ਯਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਗਤਾऽऽਹਾਰਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੀਂ ਚੈਵਵृਦ੍ਧਿਂ ਤੇ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰੁਪੇਤਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਪ੍ਰਿਯਃ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਸ੍ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਗਣਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਗਿਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਵਤਾ ਸਹ। ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਹਰ੍षਂ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਕਣ੍ਠਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਭ੍ਯਰੋਦਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਗਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮਾਗਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਲਾਭਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿष੍ਠ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਧਸੇ
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਤ੍ਰਸਂਸ਼ਯਃ। ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਸ਼ੈਵ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਕਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸ਼ੈਵਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਹਾਸੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਜਾਤਕੌਤੂਹਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਪਾਰਥ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਨਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਭਾਰ੍ਯੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਵਿਰਾਤ੍ਰੇ ਚਾਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੋਨੁ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਵਾਭਵਤ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਤੇ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਸੀ?
ਸਂਤਾਪਿਤਃ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਵਯਂ ਚੈਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਕਸ੍ਮਾਦਿਤਿ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਿਸਿ
ਤੇਰੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪਏ ਰਹੇ। ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿਉਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਪਿਤ੍ਰਾऽਹਮਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋ ਗਤਃ। ਅਥ ਮੇऽਭੂਚ੍ਛਿਰੋਦੁਃਖਂ ਵਨੇ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭਿਨ੍ਦਤਃ
ਮੈਂ ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵੇਦਨਯਾ ਚਿਰਮਿਤ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਨ ਚ ਮਯਾ ਸੁਪ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦਰਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਨਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਵਤਾਂ ਸਂਤਾਪੋ ਮਾ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਅਤੋ ਵਿਰਾਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤੀਹ ਕਾਰਣਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸ੍ਯ ਤੇ ਪਿਤੁਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਅਚਾਨਕ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਾਵਰਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਜਾਨਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਵਰਗੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਹੇਤੁਂ ਜਾਨੀषੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਰੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਹਸ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਸੱਚ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।