ਅਭ੍ਯਾਸਗਮਨਾਦ੍ਭੀਰੁ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਵਿਦਿਤਾ ਮਮ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਲੋਕਿਤਯਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਈ ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਪਤਾ ਹੈ। ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਆਗਤੌ ਸ੍ਵਃ ਪਥਾ ਯੇਨ ਫਲਾਨ੍ਯਵਚਿਤਾਨਿ ਚ। ਯਥਾਗਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਗਚ੍ਛ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਚੱਲ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਪਲਾਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਚੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਨ੍ਥਾ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ। ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇਣ ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਸ੍ਵ ਚ
ਇਸ ਪਲਾਸ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਟਾਹਣੇ 'ਤੇ ਰਸਤਾ ਦੋ ਵੱਲ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਲੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਸ੍ਮਿ ਬਲਵਾਨਸ੍ਮਿ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਤਰਾਵੁਭੌ। ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਿਆ; ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਬ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਹੇਤੋਃ ਪਰਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਾਵਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਪਰਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁ ਯਂ ਕਂਚਿਦੁਨ੍ਮੁਖੌ ਸੁਤਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤਯਵਾਨ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਪਰੁषੈਃ ਪਾਦੈਃ ਸਵ੍ਰਣੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਕੁਸ਼ਕਣਅਟਕਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਵੁਨਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਧਾਵਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਘਾਹ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਭਿਸृਤ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਭਿਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ ਵृਤੋ ਵृਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਪੂਰ੍ਵਰਾਜਕਥਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਬਾਲ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੋਕਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀਆਂ ਜੁਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਪੁਤ੍ਰ ਹਾਸਾਧ੍ਵਿ ਵਧੁ ਕ੍ਵਾਸਿਕ੍ਵਾਸੀਤ੍ਯਰੋਦਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇषਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤਯੋਰ੍ਵਚਃ
‘ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਵਹੁ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਹੋ?’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਇਕ ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਥਾਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਵੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਾ ਮਯਾऽਧੀਤਾਸ੍ਤਪੋ ਮੇ ਸਂਚਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰਵੋऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਤਪ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮੇ। ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤੋਮੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ ਹਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਚੀਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਤਿ
ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣੋ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵਕ੍ਰਾਦ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਨੈਵ ਜਾਤੁ ਭਵੇਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਅਵੈਧਵ੍ਯਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਗਤਾऽऽਹਾਰਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੀਂ ਚੈਵਵृਦ੍ਧਿਂ ਤੇ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰੁਪੇਤਸ੍ਤੇ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਪ੍ਰਿਯਃ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਪੇਤਸ੍ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ। ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਗਣਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਗਿਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਵਤਾ ਸਹ। ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਆਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੋਤ੍ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਹਰ੍षਂ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਕਣ੍ਠਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਭ੍ਯਰੋਦਤਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਗਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵੈ ਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵੈ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਮਾਗਮੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਲਾਭਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦਿष੍ਠ੍ਯਾ ਵਿਵਰ੍ਧਸੇ
ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰੁਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਤ੍ਰਸਂਸ਼ਯਃ। ਭੂਯੋਭੂਯਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ। ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ।