ਯਦਿ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਯਦਿ। ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯਾऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪ੍ਯਨृਤਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਾਵਦ੍ਯ ਧ੍ਰਿਯੇਤਾਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੌ ਮਮ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ਼, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਯਾਹਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਮਾਚਿਰਮ੍। `ਅਪਿਨਾਮ ਗੁਰੂ ਤੌ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਕੌ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚੱਲ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਹਾਲੇ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ।
ਪੁਰਾ ਮਾਤੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾऽਪਿਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਭੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਵਾਪਰਦੀ ਵੇਖਾਂ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ—ਸੱਚੀ ਕਸਮ, ਇਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾਂ ਚੇਜ੍ਜੀਵਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਾਵਾਸ਼੍ਰਮਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚੱਲੀਏ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਂਮ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਪਤਿਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਠੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਤਾਯ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਠਿਨੇ ਦृष੍ਟਿਮਾਦਧੇ
ਸਤਯਵਾਨ ਵੀ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਗ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਮੁਵਾਚਾਥਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਵਃ ਫਲਾਨਿ ਹਰਿष੍ਯਸਿ। ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰ੍ਥਮੇਤਂ ਤੇ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ਼ੁਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁਹਾਡਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਠਿਨਭਾਰਂ ਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਖਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੱਕੜ ਕੱਟ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਕੇ, ਕੁਹਾਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਾਮੇ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਤੁ ਵਾਮੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਏਨ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਗਜਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ, ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਈ।
ਅਭ੍ਯਾਸਗਮਨਾਦ੍ਭੀਰੁ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਵਿਦਿਤਾ ਮਮ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਲੋਕਿਤਯਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਚਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਇਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਈ ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਪਤਾ ਹੈ। ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਆਗਤੌ ਸ੍ਵਃ ਪਥਾ ਯੇਨ ਫਲਾਨ੍ਯਵਚਿਤਾਨਿ ਚ। ਯਥਾਗਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਗਚ੍ਛ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਮਾ ਵਿਚਾਰਯ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਚੱਲ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਪਲਾਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਚੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਨ੍ਥਾ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ। ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇਣ ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਸ੍ਤੇਨ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਸ੍ਵ ਚ
ਇਸ ਪਲਾਸ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਟਾਹਣੇ 'ਤੇ ਰਸਤਾ ਦੋ ਵੱਲ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਲੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਸ੍ਮਿ ਬਲਵਾਨਸ੍ਮਿ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਤਰਾਵੁਭੌ। ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਿਆ; ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਬ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਹੇਤੋਃ ਪਰਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੀ ਧੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਾਵਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਪਰਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਉਹ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਲੱਭਦੇ ਫਿਰੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤੁ ਯਂ ਕਂਚਿਦੁਨ੍ਮੁਖੌ ਸੁਤਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਹਿਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਤ੍ਯਭਾषਤਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤਯਵਾਨ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਪਰੁषੈਃ ਪਾਦੈਃ ਸਵ੍ਰਣੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਕੁਸ਼ਕਣਅਟਕਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਾਵੁਨਮਤ੍ਤਾਵਿਵ ਧਾਵਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਖਮੀ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਘਾਹ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਭਿਸृਤ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਭਿਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਵਾਨੀਤੌ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ ਵृਤੋ ਵृਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋਪਿ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੈਃ ਪੂਰ੍ਵਰਾਜਕਥਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਪੁਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਬਾਲ੍ਯਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨਿ ਚ। ਸ਼ੋਕਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੌ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀਆਂ ਜੁਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਾਪੁਤ੍ਰ ਹਾਸਾਧ੍ਵਿ ਵਧੁ ਕ੍ਵਾਸਿਕ੍ਵਾਸੀਤ੍ਯਰੋਦਤਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇषਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤਯੋਰ੍ਵਚਃ
‘ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ! ਹਾਏ ਵਹੁ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਹੋ?’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਇਕ ਸੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਥਾਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਵੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਾ ਮਯਾऽਧੀਤਾਸ੍ਤਪੋ ਮੇ ਸਂਚਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਕੌਮਾਰਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰਵੋऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਤਪ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹਿਤੇਨ ਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮੇ। ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਕृਤੋਮੇ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਦਾ
ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ ਹਨ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਚੀਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨਿਬੋਧਧ੍ਵਂ ਧ੍ਰਿਯਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਤਿ
ਇਸ ਤਪ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣੋ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵਕ੍ਰਾਦ੍ਯਥਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਨੈਵ ਜਾਤੁ ਭਵੇਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਅਵੈਧਵ੍ਯਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿੱਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਪਸਾ ਚ ਦਮੇਨ ਚ। ਆਚਾਰੇਣ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਜੀਵਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤਪ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।