ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਮਾਨਯਿਤ੍ਵੇਹ ਜ੍ਵਾਲਯਿਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਕਾष੍ਠਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਜਹਿ ਸਂਤਾਪਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਲਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਲੱਕੜ ਵੀ ਪਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸਹਸੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਵਨੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਨੇ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਵੋऽਨੁਮਤੇ ਤਵ। ਵਸਾਵੇਹ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਰੁਚਿਤਂ ਯਦਿ ਤੇऽਨਘ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੱਲਾਂਗੇ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਇਹ ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾ ਲਈਏ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਜਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੋਗਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਕਾਲੇ ਹਿ ਗਤਪੂਰ੍ਵੋਹਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍। ਅਨਾਗਤਾਯਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਲਤ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾऽਪਿਮਯਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯੇਤੇ ਗੁਰੂ ਮਮ। ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤਃ ਸਹੈਵਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਭਿਃ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਿਤਾਭ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਰਾ। ਉਪਾਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚਿਰੇਣਾਗਚ੍ਛਸੀਤਿ ਹਿ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਾਂਟਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾ ਤਯੋਰਦ੍ਯ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਯੋਰਦृਸ਼੍ਯੇ ਮਯਿ ਚ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੁਰਾ ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਰਾਯਮਾਣਕੌ। ਭृਸ਼ਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤੌ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੌ ਨ ਜੀਵਾਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਯਾਵਦ੍ਧਰਿष੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਤਾਵਨ੍ਨੌ ਜੀਵਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਰਹੇਂਗਾ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਵृਦ੍ਧਯੋਰਨ੍ਧਯੋਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਾਨਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਹੱਕ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਰ੍ਯष੍ਟਿਰਹਂ ਕਿਲ। ਤੌ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿष੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਯਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਮਾਤਾ ਚ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਕृਤੇऽਨਪਕਾਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਚ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਾਪਦਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹਾਂ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਕੁਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਏਕੈਕਮਸ੍ਯਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਯਥਾऽਹਂਪਿਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਯ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਪਰਮੇष੍ਯਤਃ। ਜੀਵਨ੍ਤਾਵਨੁਜੀਵਾਮਿ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਤੌ ਮਯੇਤਿ ਹ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਜੀਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਕਰ੍ਵ੍ਯਮਿਤਿ ਜੀਵਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍। `ਪਰਮਂ ਦੈਵਤਂ ਤੌ ਮੇ ਪੂਜਨੀਯੌ ਸਦਾ ਮਯਾ। ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਦਾऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੀਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ। ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਾਹੂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਯਦਿ। ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯਾऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।
ਨ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪ੍ਯਨृਤਾਂ ਗਿਰਮ੍। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਾਵਦ੍ਯ ਧ੍ਰਿਯੇਤਾਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੌ ਮਮ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ; ਉਸ ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ਼, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸੱਸ-ਸਸੁਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਯਾਹਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਮਾਚਿਰਮ੍। `ਅਪਿਨਾਮ ਗੁਰੂ ਤੌ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਕੌ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚੱਲ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਹਾਲੇ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ।
ਪੁਰਾ ਮਾਤੁਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾऽਪਿਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮਾਲਭੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲ ਵਾਪਰਦੀ ਵੇਖਾਂ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ—ਸੱਚੀ ਕਸਮ, ਇਹ ਵਚਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਾਂ ਚੇਜ੍ਜੀਵਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਾਵਾਸ਼੍ਰਮਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚੱਲੀਏ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਂਮ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਪਤਿਮੁਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਠੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਤਾਯ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪਾਣਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਠਿਨੇ ਦृष੍ਟਿਮਾਦਧੇ
ਸਤਯਵਾਨ ਵੀ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੰਗ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਮੁਵਾਚਾਥਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਵਃ ਫਲਾਨਿ ਹਰਿष੍ਯਸਿ। ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰ੍ਥਮੇਤਂ ਤੇ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ਼ੁਂ ਤ੍ਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੁਹਾਡਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਠਿਨਭਾਰਂ ਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਖਾਵਲਮ੍ਬਿਨਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲੱਕੜ ਕੱਟ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਕੇ, ਕੁਹਾਡਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਾਮੇ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਤੁ ਵਾਮੋਰੂਰ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਏਨ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਗਜਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਮੋਢੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ, ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਈ।