ਫਲਾਹਾਰੋਸ੍ਮਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਤਤਃ ਪਾਟਯਤਃ ਕਾष੍ਠਂ ਸ਼ਰਿਸੋ ਮੇ ਰੁਜਾऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਚਿਰਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍। ਤਵੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਿਰ ਦੀ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯੋਪਗੂਢਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਪਹृਤਂ ਮਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤਮੋ ਘੋਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਘ ਲਿਆ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮੇ ਯਦਿਵਾ ਦृष੍ਟੋ ਯਦਿ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਰਜਨੀ ਵ੍ਯਵਗਾਹਤੇ। ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਾਂਗੀ।"
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਿਗਾਢਾ ਰਜਨੀ ਚੇਯਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਢਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਂਚਰਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਭਿਭਾषਿਣਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਣਾਂ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ
ਹੁਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਬੋਲਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਾ ਘੋਰਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਦਾਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍। ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨੋ ਮਮ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਾਕਾਰਂ ਘਨੇਨ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍। ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੰਗਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਚੱਲ ਸਕੇਗੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਨੇ ਦਗ੍ਧੇ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਵਾਯੁਨਾ ਧਮ੍ਯਮਾਨੋਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਮਾਨਯਿਤ੍ਵੇਹ ਜ੍ਵਾਲਯਿਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਕਾष੍ਠਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਜਹਿ ਸਂਤਾਪਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਲਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਲੱਕੜ ਵੀ ਪਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸਹਸੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਵਨੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਨੇ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਵੋऽਨੁਮਤੇ ਤਵ। ਵਸਾਵੇਹ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਰੁਚਿਤਂ ਯਦਿ ਤੇऽਨਘ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੱਲਾਂਗੇ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਇਹ ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾ ਲਈਏ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਜਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੋਗਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਕਾਲੇ ਹਿ ਗਤਪੂਰ੍ਵੋਹਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍। ਅਨਾਗਤਾਯਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਲਤ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾऽਪਿਮਯਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯੇਤੇ ਗੁਰੂ ਮਮ। ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤਃ ਸਹੈਵਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਭਿਃ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਿਤਾਭ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਰਾ। ਉਪਾਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚਿਰੇਣਾਗਚ੍ਛਸੀਤਿ ਹਿ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਾਂਟਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾ ਤਯੋਰਦ੍ਯ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਯੋਰਦृਸ਼੍ਯੇ ਮਯਿ ਚ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੁਰਾ ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਰਾਯਮਾਣਕੌ। ਭृਸ਼ਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤੌ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੌ ਨ ਜੀਵਾਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਯਾਵਦ੍ਧਰਿष੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਤਾਵਨ੍ਨੌ ਜੀਵਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਰਹੇਂਗਾ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਵृਦ੍ਧਯੋਰਨ੍ਧਯੋਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਪਿਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਾਨਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰਿਤਿ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨੀਂਹ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਹੱਕ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪਿਤਾ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਯੋਰ੍ਯष੍ਟਿਰਹਂ ਕਿਲ। ਤੌ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਗਮਿष੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਨਿਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਯਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਮਾਤਾ ਚ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਤ੍ਕृਤੇऽਨਪਕਾਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਚ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਮਾਪਦਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਵਿਨਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹਾਂ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਜੀਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਕੁਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਏਕੈਕਮਸ੍ਯਾਂ ਵੇਲਾਯਾਂ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਯਥਾऽਹਂਪਿਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਹਿ ਤਾਵਦ੍ਯ ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਪਰਮੇष੍ਯਤਃ। ਜੀਵਨ੍ਤਾਵਨੁਜੀਵਾਮਿ ਭਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਤੌ ਮਯੇਤਿ ਹ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਜੀਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀਵਾਂਗਾ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਕਰ੍ਵ੍ਯਮਿਤਿ ਜੀਵਾਮਿ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍। `ਪਰਮਂ ਦੈਵਤਂ ਤੌ ਮੇ ਪੂਜਨੀਯੌ ਸਦਾ ਮਯਾ। ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਦਾऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੀਵਾਂਗਾ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ। ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਬਾਹੂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।