ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਧੇਯਾਸ਼੍ਚਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਇਥੇ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿਣਗੇ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਮਾਤਰਿ। ਮਾਲਵ੍ਯਾਂ ਮਾਲਵਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਮਾਲਵਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਪਿ ਯਮੇ ਯਾਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ। ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜਦ ਯਮ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
ਸਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਸृਤ੍ਯੋਪਗृਹ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਰ ਆਰੋਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਸ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪ੍ਰੋष੍ਯਾਗਤ ਇਵ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਵੈ
ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਚਿਰਂ ਬਤ ਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਬੋਧਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੋਸੌ ਮਾਂ ਸਂਚਕਰ੍षਹ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ! ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ? ਉਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ?
ਸੁਚਿਰਂ ਤ੍ਵਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮਮਾਹ੍ਕੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਾ ਯਮਰਾਜ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਗਾਢਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍
ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਵੀ ਉਤਰ ਗਈ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵੇਖ।
ਉਪਲਭ੍ਯਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਨਾਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਫੇਰ, ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੱਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਫਲਾਹਾਰੋਸ੍ਮਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਤਤਃ ਪਾਟਯਤਃ ਕਾष੍ਠਂ ਸ਼ਰਿਸੋ ਮੇ ਰੁਜਾऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਚਿਰਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍। ਤਵੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਿਰ ਦੀ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯੋਪਗੂਢਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਪਹृਤਂ ਮਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤਮੋ ਘੋਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਘ ਲਿਆ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮੇ ਯਦਿਵਾ ਦृष੍ਟੋ ਯਦਿ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਰਜਨੀ ਵ੍ਯਵਗਾਹਤੇ। ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਾਂਗੀ।"
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਿਗਾਢਾ ਰਜਨੀ ਚੇਯਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਢਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਂਚਰਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਭਿਭਾषਿਣਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਣਾਂ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ
ਹੁਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਬੋਲਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਾ ਘੋਰਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਦਾਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍। ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨੋ ਮਮ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਾਕਾਰਂ ਘਨੇਨ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍। ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੰਗਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਚੱਲ ਸਕੇਗੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਨੇ ਦਗ੍ਧੇ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਵਾਯੁਨਾ ਧਮ੍ਯਮਾਨੋਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਮਾਨਯਿਤ੍ਵੇਹ ਜ੍ਵਾਲਯਿਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਕਾष੍ਠਾਨੀਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਜਹਿ ਸਂਤਾਪਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਲਾਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਲੱਕੜ ਵੀ ਪਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਿ ਨੋਤ੍ਸਹਸੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਨ ਚ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਵਨੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਨੇ ਦृਸ਼੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਵੋऽਨੁਮਤੇ ਤਵ। ਵਸਾਵੇਹ ਕ੍ਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਰੁਚਿਤਂ ਯਦਿ ਤੇऽਨਘ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੱਲਾਂਗੇ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਆਓ ਇਹ ਇਕ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਬਿਤਾ ਲਈਏ।
ਸ਼ਿਰੋਰੁਜਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਮੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਾਤਾਪਿਤृਭ੍ਯਾਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੋਗਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਿਕਾਲੇ ਹਿ ਗਤਪੂਰ੍ਵੋਹਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍। ਅਨਾਗਤਾਯਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਤਾ ਮੇ ਪ੍ਰਰੁਣਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਲਤ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਸਵੇਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਾऽਪਿਮਯਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯੇਤੇ ਗੁਰੂ ਮਮ। ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਹਿ ਮਾਂ ਤਾਤਃ ਸਹੈਵਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਭਿਃ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਿਤਾਭ੍ਯਾਮਹਂ ਪੁਰਾ। ਉਪਾਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਸ਼੍ਚਿਰੇਣਾਗਚ੍ਛਸੀਤਿ ਹਿ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਾਂਟਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾ ਤਯੋਰਦ੍ਯ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਤਯੋਰਦृਸ਼੍ਯੇ ਮਯਿ ਚ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੁਰਾ ਮਾਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਰਾਯਮਾਣਕੌ। ਭृਸ਼ਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਤੌ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੌ ਨ ਜੀਵਾਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਯਾਵਦ੍ਧਰਿष੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਤਾਵਨ੍ਨੌ ਜੀਵਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਰਹੇਂਗਾ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ।