ਆਰ੍ਯਜੁष੍ਟਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹ ਚਾਲ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦੀਵੀ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇषੁ ਮੋਘੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨਾਪਿ ਮਾਨਃ। ਯਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਨਿਯਤਂ ਸਤ੍ਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਯਥਾ ਭਾषਸਿ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਂ ਮਨੋਨੁਕੂਲਂ ਸੁਪਦਂ ਮਹਾਰ੍ਥਵਤ੍। ਤਥਾਤਥਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੰਗ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਤੀ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ।
ਨ ਤੇऽਪਵਰ੍ਗਃ ਸੁਕृਤਾਦ੍ਵਿਨਾ ਕृਤ- ਸ੍ਤਥਾ ਯਥਾऽਨ੍ਯੇषੁ ਵਰੇषੁ ਮਾਨਦ। ਵਰਂ ਵृਣੇ ਜੀਵਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਨਯਂ ਯਥਾ ਮृਤਾ ਹ੍ਯੇਵਮਹਂ ਪਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਮਰੇ ਵਰਗੀ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤਵਿਨਾਕृਤਾ ਸੁਖਂ ਨ ਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤृਵਿਨਾਕृਤਾ ਦਿਵਮ੍। ਨਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤਵਿਨਾਕृਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਵ੍ਯਵਸਾਮਿ ਜੀਬਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਊਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਰਾਤਿਸਰ੍ਗਃ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਤਾ ਮਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਮੇ ਪਤਿਃ। ਵਰਂ ਵृਣੇ ਜੀਵਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਨਯਂ ਤਵੈਵ ਸਤ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਰ ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪਾਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਾਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਿ। `ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਤਸਂਹਿਤੈਃ
ਹੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਭਰੇ ਤੇ ਅਰਥਵਾਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਰੋਗਸ੍ਵ ਨੇਯਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਿ। ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਪਾਏਗਾ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਵਾਞ੍ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਏਗਾ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਧੇਯਾਸ਼੍ਚਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਇਥੇ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿਣਗੇ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਮਾਤਰਿ। ਮਾਲਵ੍ਯਾਂ ਮਾਲਵਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਮਾਲਵਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਪਿ ਯਮੇ ਯਾਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ। ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜਦ ਯਮ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
ਸਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਸृਤ੍ਯੋਪਗृਹ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਰ ਆਰੋਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਸ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪ੍ਰੋष੍ਯਾਗਤ ਇਵ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਵੈ
ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਚਿਰਂ ਬਤ ਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਬੋਧਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੋਸੌ ਮਾਂ ਸਂਚਕਰ੍षਹ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ! ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ? ਉਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ?
ਸੁਚਿਰਂ ਤ੍ਵਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮਮਾਹ੍ਕੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਾ ਯਮਰਾਜ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਗਾਢਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍
ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਵੀ ਉਤਰ ਗਈ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵੇਖ।
ਉਪਲਭ੍ਯਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਨਾਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਫੇਰ, ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੱਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਫਲਾਹਾਰੋਸ੍ਮਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਤਤਃ ਪਾਟਯਤਃ ਕਾष੍ਠਂ ਸ਼ਰਿਸੋ ਮੇ ਰੁਜਾऽਭਵਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਫਲ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਚਿਰਮਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍। ਤਵੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸਿਰ ਦੀ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯੋਪਗੂਢਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾऽਪਹृਤਂ ਮਨਃ। ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਤਮੋ ਘੋਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਘ ਲਿਆ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਇਕ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਕਿਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮੇ ਯਦਿਵਾ ਦृष੍ਟੋ ਯਦਿ ਵਾ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜਾਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ?
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਰਜਨੀ ਵ੍ਯਵਗਾਹਤੇ। ਸ਼੍ਵਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਾਂਗੀ।"
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤਰੌ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਿਗਾਢਾ ਰਜਨੀ ਚੇਯਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉੱਠ, ਉੱਠ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਢਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਂਚਰਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਹृष੍ਟਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਭਿਭਾषਿਣਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਾਣਾਂ ਚਰਤਾਂ ਵਨੇ
ਹੁਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਕਰੜੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਬੋਲਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਿਰਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਏਤਾ ਘੋਰਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਦਾਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍। ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨੋ ਮਮ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਾਕਾਰਂ ਘਨੇਨ ਤਮਸਾ ਵृਤਮ੍। ਨ ਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੰਗਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇਗੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਚੱਲ ਸਕੇਗੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਵਨੇ ਦਗ੍ਧੇ ਸ਼ੁष੍ਕਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਵਾਯੁਨਾ ਧਮ੍ਯਮਾਨੋਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇऽਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੁੱਕੇ ਦਰੱਖਤ ਸੜੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।