ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਂਤਾਨਕਰਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਪਿਤੁਰਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਕृਤੇਨ ਕਾਮੇਨ ਨਰਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਦੂਰਂ ਹਿ ਪਥਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਨ ਦੂਰਮੇਤਨ੍ਮਮ ਭਰ੍ਤृਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਦੂਰਤਰਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਅਥ ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਮਯੋਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਯ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਂ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇਕ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨਯऋ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਹਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਉਚ੍ਯਸੇ ਬੁਧੈਃ। ਸਮੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ- ਸ੍ਤਤਸ੍ਤਵੇਹੇਵਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਤਾ
ਤੂੰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਬੇਟਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਵਸਵਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਇਨਸਾਫ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤਥਾ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਸੁ ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ੇਪੇਣ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਣਯਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਚੰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੌਹਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਾਮ ਜਾਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ੇਪੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਕੁਰੁਤੇ ਜਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਾਹृਤਂਤੇ ਵਚਨਂ ਯਦਙ੍ਗਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਤਾਦृਕ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ। ਅਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵਿਨਾऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਰਯਸ੍ਵ ਗਚ੍ਛ ਚ
ਹੇ ਸੁਧਰਮੀਏ, ਜੋ ਬੋਲ ਤੂੰ ਕਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਖਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਪਰ, ਜੇ ਇਹਦਾ ਜੀਵਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚੌਥਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।
ਮਮਾਤ੍ਮਜਂ ਸਤ੍ਯਵਤਸ੍ਤਥੌਰਸਂ ਭਵੇਦੁਭਾਭ੍ਯਾਮਿਹ ਯਤ੍ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਮ੍। ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਾ- ਮਿਦਂਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਏ; ਉਹ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਚੌਥਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਬਲਵੀਰਯ੍ਸ਼ਾਲਿਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਤਵਾਬਲੇ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਦੂਰਂ ਹਿ ਪਥਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਸਤਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਧਰ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿ। ਸਤਾਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਫਲਃ ਸਂਗਮੋਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭਯਂਨਾਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਜਾਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਨਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤੋ ਭੂਮਿਂ ਤਪਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ। ਸਨ੍ਤੋ ਗਤਿਰ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਯਜੁष੍ਟਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍। ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਹ ਚਾਲ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦੀਵੀ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਨ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇषੁ ਮੋਘੋ ਨ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨਾਪਿ ਮਾਨਃ। ਯਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਨਿਯਤਂ ਸਤ੍ਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਯਥਾ ਭਾषਸਿ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਂ ਮਨੋਨੁਕੂਲਂ ਸੁਪਦਂ ਮਹਾਰ੍ਥਵਤ੍। ਤਥਾਤਥਾ ਮੇ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਭਗਤੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੰਗ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਤੀ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ।
ਨ ਤੇऽਪਵਰ੍ਗਃ ਸੁਕृਤਾਦ੍ਵਿਨਾ ਕृਤ- ਸ੍ਤਥਾ ਯਥਾऽਨ੍ਯੇषੁ ਵਰੇषੁ ਮਾਨਦ। ਵਰਂ ਵृਣੇ ਜੀਵਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਨਯਂ ਯਥਾ ਮृਤਾ ਹ੍ਯੇਵਮਹਂ ਪਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਮਰੇ ਵਰਗੀ ਹਾਂ।
ਨ ਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤਵਿਨਾਕृਤਾ ਸੁਖਂ ਨ ਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤृਵਿਨਾਕृਤਾ ਦਿਵਮ੍। ਨਕਾਮਯੇ ਭਰ੍ਤਵਿਨਾਕृਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਵ੍ਯਵਸਾਮਿ ਜੀਬਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਊਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਵਰਾਤਿਸਰ੍ਗਃ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਤਾ ਮਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਮੇ ਪਤਿਃ। ਵਰਂ ਵृਣੇ ਜੀਵਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਨਯਂ ਤਵੈਵ ਸਤ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਵਰ ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ—ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕਿਹਾ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਪਾਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਾਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਭਦ੍ਰੇ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨਿ। `ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਤਸਂਹਿਤੈਃ
ਹੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਭਰੇ ਤੇ ਅਰਥਵਾਨ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਅਰੋਗਸ੍ਵ ਨੇਯਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸ ਭਵਿष੍ਯਿ। ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਪਾਏਗਾ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਲੋਕੇ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਵਾਞ੍ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਾਮ ਕਮਾਏਗਾ, ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗਾ।
ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਧੇਯਾਸ਼੍ਚਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਇਥੇ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿਣਗੇ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਤਵ ਮਾਤਰਿ। ਮਾਲਵ੍ਯਾਂ ਮਾਲਵਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਣਃ। ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਮਾਲਵਾ ਦੇ ਮਾਲਵਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਪਿ ਯਮੇ ਯਾਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ। ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜਦ ਯਮ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
ਸਾ ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਸृਤ੍ਯੋਪਗृਹ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਰ ਆਰੋਪ੍ਯ ਭੂਮਾਵੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚਸ ਪੁਨਰ੍ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਪ੍ਰੋष੍ਯਾਗਤ ਇਵ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪੁਨਃਪੁਨਰੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯਵੈ
ਜਦ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਚਿਰਂ ਬਤ ਸੁਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨਾਵਬੋਧਿਤਃ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੌ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੋਸੌ ਮਾਂ ਸਂਚਕਰ੍षਹ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ! ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ? ਉਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ?
ਸੁਚਿਰਂ ਤ੍ਵਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮਮਾਹ੍ਕੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖਾ ਯਮਰਾਜ, ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿਗਾਢਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍
ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਵੀ ਉਤਰ ਗਈ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵੇਖ।
ਉਪਲਭ੍ਯਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਨਾਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਵਾਚ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍
ਫੇਰ, ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੱਖਦਾਈ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।