ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਰਾਂ ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਤਥਾਵਸ੍ਥਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ'। ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਚਲ ਪਈ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍। ਕृਤਂਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਨृਣ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ਗਮ੍ਯਂ ਗਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੁੜ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਨੀਯਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਯਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਉਹ ਖੁਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ। ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਤਪ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮੈਤ੍ਰਂ ਬੁਧਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਤ ਕਦਮ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਨਾਨਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਨਤੋ ਧਰ੍ਮਮੁਦਾਹਰਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ, ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤਾਂ ਮਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਸ੍ਮ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ। ਮਾ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾ ਤृਤੀਯਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਯਾ ਗਿਰਾ ਸ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਰਵ੍ਯਞ੍ਜਨਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹਵਿਨਾऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੁੜ ਜਾ—ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮੰਗੇਗੀ, ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਿਨष੍ਟਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਸ ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਪ- ਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਂਨਿਭਃ
ਮੇਰਾ ਸੱਸੁਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇ।
ਦਦਾਨਿ ਤੇऽਹਂ ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਤਵਾਧ੍ਵਨਾ ਗ੍ਲਾਨਿਮਿਵੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਮਃ ਕੁਤੋ ਭਰ੍ਤृਸਮੀਪਤੋ ਹਿਮੇ ਯਤੋ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮ ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ। ਯਤਃ ਪਤਿਂ ਨਮੇष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਗਤਿਃ ਸੁਰੇਸ਼ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਵਚੋ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਸਤਾਂ ਸਕृਤ੍ਸਂਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਪਰਂ ਤਤਃ ਪਰਂ ਮਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਨ ਚਾਫਲਂ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਂਗਤਂ ਤਤਃ ਸਤਾਂ ਸਂਨਿਵਸੇਤ੍ਸਮਾਗਮੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋਨੁਕੂਲਂ ਬੁਧਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਧਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਿਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਵਿਨਾ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਵਤੋਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਰਯਸ੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।
ਹृਤਂਪੁਰਾ ਮੇ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂਲਭਤਾਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਮੇ ਗੁਰੁਰ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮੇਤਦ੍ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਸੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮੇਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇऽਚਿਰਾ- ਨ੍ਨ ਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਹੀਯਤੇ ਨृਪਃ। ਕृਤੇਨ ਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਾ ਨਿਯਮੇਨ ਸਂਯਤਾ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚੈਤਾ ਨਯਸੇ ਨਿਕਾਮਯਾ। ਤਤੋ ਯਮਤ੍ਵਂ ਤਵ ਦੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਿਬੋਧ ਚੇਮਾਂ ਗਿਰਮੀਰਿਤਾਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਲਾਲਚ ਦੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇਰੀ ਯਮ ਵਾਂਗੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ।
ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਅਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖਣਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਏਵਂਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਲੋਕੋऽਯਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪੇਸ਼ਲਾਃ। ਸਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਾਪ੍ਯਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਇਹੀ ਹੈ: ਆਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਪਾਸਿਤਸ੍ਯੇਵ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਪਯ- ਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਵਿਨਾ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਵਤੋऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹ ਸ਼ੁਭੇ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤਰਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।
ਮਮਾਨਪਤ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਪਿਤਾ ਭਵਤ੍ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤਥੌਰਸਮ੍। ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਂਤਾਨਕਰਂ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇ- ਤ੍ਤृਤੀਯਮੇਤਦ੍ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਲਾਉਣ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਂਤਾਨਕਰਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਪਿਤੁਰਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਕृਤੇਨ ਕਾਮੇਨ ਨਰਾਧਿਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਦੂਰਂ ਹਿ ਪਥਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਨ ਦੂਰਮੇਤਨ੍ਮਮ ਭਰ੍ਤृਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਨੋ ਹਿ ਮੇ ਦੂਰਤਰਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਅਥ ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਂ ਮਯੋਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਯ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਂ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇਕ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨਯऋ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਂ- ਸ੍ਤਤੋ ਹਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਉਚ੍ਯਸੇ ਬੁਧੈਃ। ਸਮੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚਰਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ- ਸ੍ਤਤਸ੍ਤਵੇਹੇਵਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਤਾ
ਤੂੰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਾ ਬੇਟਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਵਸਵਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਇਨਸਾਫ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤਥਾ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਸੁ ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ੇਪੇਣ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਣਯਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਚੰਗਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੌਹਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਾਮ ਜਾਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਸੁ ਵਿਸ਼ੇਪੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਕੁਰੁਤੇ ਜਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਾਹृਤਂਤੇ ਵਚਨਂ ਯਦਙ੍ਗਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨ ਤਾਦृਕ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ। ਅਨੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵਿਨਾऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਰਯਸ੍ਵ ਗਚ੍ਛ ਚ
ਹੇ ਸੁਧਰਮੀਏ, ਜੋ ਬੋਲ ਤੂੰ ਕਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਖਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਪਰ, ਜੇ ਇਹਦਾ ਜੀਵਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚੌਥਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।
ਮਮਾਤ੍ਮਜਂ ਸਤ੍ਯਵਤਸ੍ਤਥੌਰਸਂ ਭਵੇਦੁਭਾਭ੍ਯਾਮਿਹ ਯਤ੍ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਮ੍। ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨਾ- ਮਿਦਂਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਏ; ਉਹ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਚੌਥਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਨਾਂ ਬਲਵੀਰਯ੍ਸ਼ਾਲਿਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਤਵਾਬਲੇ। ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਦੂਰਂ ਹਿ ਪਥਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸੌ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ; ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ।
ਸਤਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਧਰ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਵ੍ਯਥਨ੍ਤਿ। ਸਤਾਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਨਾਫਲਃ ਸਂਗਮੋਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭਯਂਨਾਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਜਾਂ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਨਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤੋ ਭੂਮਿਂ ਤਪਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ। ਸਨ੍ਤੋ ਗਤਿਰ੍ਭੂਤਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ- ਨ੍ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਵਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ।