ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਭਰ੍ਤੁਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਿਰਃ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚਾਰ੍ਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਪ੍ਰਵੇਪਤੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਦੈਵਤਂਤ੍ਵਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਵਪੁਰੇਤਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੁषਮ੍। ਕਾਮਯਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂਚ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ-ਪੁਰਖਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਰੂਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾऽਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤਥੈਵ ਚ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਾषਾਮਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭੇ ਯਮਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਪਰ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਸਮਝ ਲੈ।
ਅਯਂ ਤੇ ਰਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਭਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਮਹਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤਨ੍ਮੇ ਚੀਕਿਰ੍षਿਤਂ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਗਵਨ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤਵਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍। ਨੇਤੁਂ ਕਿਲ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੋਸਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਯਥਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਰ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਸਾਗਰਃ। ਨਾਰ੍ਹੋ ਮਤ੍ਪੁਰੁषੈਰ੍ਨੇਤੁਮਤੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤਃ ਕਾਯਾਤ੍ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਂ ਵਸ਼ਂਗਤਮ੍। ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕਰ੍ष ਯਮੋ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਪ੍ਰਾਣਂ ਗਤਸ਼੍ਵਾਸਂ ਹਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਿਰਵਿਚੇष੍ਟਂਸ਼ਰੀਰਂ ਤਦ੍ਬਭੂਵਾਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸਨਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚਹਿਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਯਮਮੇਵਾਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ
ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਰਾਂ ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਤਥਾਵਸ੍ਥਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ'। ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਚਲ ਪਈ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍। ਕृਤਂਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਨृਣ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ਗਮ੍ਯਂ ਗਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੁੜ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਨੀਯਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਯਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਉਹ ਖੁਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ। ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਤਪ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮੈਤ੍ਰਂ ਬੁਧਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਤ ਕਦਮ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਨਾਨਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਨਤੋ ਧਰ੍ਮਮੁਦਾਹਰਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ, ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤਾਂ ਮਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਸ੍ਮ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ। ਮਾ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾ ਤृਤੀਯਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਯਾ ਗਿਰਾ ਸ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਰਵ੍ਯਞ੍ਜਨਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹਵਿਨਾऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੁੜ ਜਾ—ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮੰਗੇਗੀ, ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਿਨष੍ਟਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਸ ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਪ- ਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਂਨਿਭਃ
ਮੇਰਾ ਸੱਸੁਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇ।
ਦਦਾਨਿ ਤੇऽਹਂ ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਤਵਾਧ੍ਵਨਾ ਗ੍ਲਾਨਿਮਿਵੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰਮਃ ਕੁਤੋ ਭਰ੍ਤृਸਮੀਪਤੋ ਹਿਮੇ ਯਤੋ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮ ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ। ਯਤਃ ਪਤਿਂ ਨਮੇष੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਗਤਿਃ ਸੁਰੇਸ਼ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਵਚੋ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਸਤਾਂ ਸਕृਤ੍ਸਂਗਤਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਪਰਂ ਤਤਃ ਪਰਂ ਮਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ। ਨ ਚਾਫਲਂ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਸਂਗਤਂ ਤਤਃ ਸਤਾਂ ਸਂਨਿਵਸੇਤ੍ਸਮਾਗਮੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨੋਨੁਕੂਲਂ ਬੁਧਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਧਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਿਤਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਵਿਨਾ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਵਤੋਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਰਯਸ੍ਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ। ਪਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।
ਹृਤਂਪੁਰਾ ਮੇ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂਲਭਤਾਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ ਮੇ ਗੁਰੁਰ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮੇਤਦ੍ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਸੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਣ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮੇਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇऽਚਿਰਾ- ਨ੍ਨ ਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਹੀਯਤੇ ਨृਪਃ। ਕृਤੇਨ ਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟੇਗਾ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਾ ਨਿਯਮੇਨ ਸਂਯਤਾ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚੈਤਾ ਨਯਸੇ ਨਿਕਾਮਯਾ। ਤਤੋ ਯਮਤ੍ਵਂ ਤਵ ਦੇਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਿਬੋਧ ਚੇਮਾਂ ਗਿਰਮੀਰਿਤਾਂ ਮਯਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਲਾਲਚ ਦੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇਰੀ ਯਮ ਵਾਂਗੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ।
ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਅਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਰੱਖਣਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਏਵਂਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਲੋਕੋऽਯਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪੇਸ਼ਲਾਃ। ਸਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਾਪ੍ਯਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਇਹੀ ਹੈ: ਆਮ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਪਾਸਿਤਸ੍ਯੇਵ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਪਯ- ਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਵਿਨਾ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਵਤੋऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹ ਸ਼ੁਭੇ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤਰਸੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।
ਮਮਾਨਪਤ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਪਿਤਾ ਭਵਤ੍ਪਿਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤਥੌਰਸਮ੍। ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਂਤਾਨਕਰਂ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇ- ਤ੍ਤृਤੀਯਮੇਤਦ੍ਵਰਯਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਲਾਉਣ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।