ਅਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਤੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਜਗਾਮ ਮृਦੁਗਾਮਿਨੀ। ਦ੍ਵਿਧੇਵ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਂ ਚ ਕਾਲਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੀ
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਨਰਮ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨਿਯਤ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ ਫਲਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਕਠਿਨਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਤਃ ਕਾष੍ਠਾਨ੍ਯਪਾਟਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਲੱਕੜ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਟਯਤਃ ਕਾष੍ਠਂ ਸ੍ਵੇਦੋ ਵੈ ਸਮਜਾਯਤ। ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਚ ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੇਦਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਚੀਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਃ। ਵ੍ਯਾਯਾਮੇਨ ਮਮਾਨੇਨ ਜਾਤਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੇਦਨਾ
ਉਹ ਥੱਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਸ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਹृਦਯਂ ਦੂਯਤੀਵ ਚ। ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਮਿਤਭਾषਿਣਿ
'ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਦਿਲ ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਸ਼ੂਲੈਰਿਵ ਸ਼ਿਰੋ ਵਿਦ੍ਧਮਿਦਂ ਸਂਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। `ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀਵ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਰੂਢਂ ਮਨੋ ਮਮ'। ਤਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਸ੍ਤਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ
'ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਜਿਵੇਂ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਸੁੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।'
ਸਾ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਗਮ੍ਯ ਚ। ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇऽਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਾਰਦਵਚੋ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੇਲਾਂ ਦਿਵਸਂ ਚ ਯੁਯੋਜ ਹ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸਮਾਂ, ਪਲ, ਵੇਲਾ ਤੇ ਦਿਨ ਗਿਣਦੀ ਰਹੀ।
ਹਨ੍ਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਕਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾ ਸਤੀ'। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੇਵ ਚਾਪਸ਼੍ਯ੍ਪੁਰੁषਂ ਰਕ੍ਤਵਾਸਸਮ੍। ਵਦ੍ਧਮੌਲਿਂ ਵਪੁष੍ਮਨ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, 'ਹਾਏ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।' ਤੇ ਓਸੇ ਪਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਵਦਾਤਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਤ੍ਯਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਤਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਹੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣਾ। ਉਹ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਭਰ੍ਤੁਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਿਰਃ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚਾਰ੍ਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਪ੍ਰਵੇਪਤੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਦੈਵਤਂਤ੍ਵਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਵਪੁਰੇਤਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੁषਮ੍। ਕਾਮਯਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂਚ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵੀ-ਪੁਰਖਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਰੂਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾऽਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤਥੈਵ ਚ ਤਪੋਨ੍ਵਿਤਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਾषਾਮਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭੇ ਯਮਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਪਰ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਸਮਝ ਲੈ।
ਅਯਂ ਤੇ ਰਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਭਰ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤਮਹਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਤਨ੍ਮੇ ਚੀਕਿਰ੍षਿਤਂ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਗਵਨ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤਵਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍। ਨੇਤੁਂ ਕਿਲ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤੋਸਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਰਾਜਸ੍ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਯਥਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਰ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਸਾਗਰਃ। ਨਾਰ੍ਹੋ ਮਤ੍ਪੁਰੁषੈਰ੍ਨੇਤੁਮਤੋਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤਃ ਕਾਯਾਤ੍ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਂ ਵਸ਼ਂਗਤਮ੍। ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਿਸ਼੍ਚਕਰ੍ष ਯਮੋ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਪ੍ਰਾਣਂ ਗਤਸ਼੍ਵਾਸਂ ਹਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਨਿਰਵਿਚੇष੍ਟਂਸ਼ਰੀਰਂ ਤਦ੍ਬਭੂਵਾਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸਨਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਚਹਿਰੇ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਮਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਯਮਮੇਵਾਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ
ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਰਾਂ ਚ ਵਿਧਾਯ ਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਤਥਾਵਸ੍ਥਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ'। ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਦ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਚਲ ਪਈ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍। ਕृਤਂਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਨृਣ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ਗਮ੍ਯਂ ਗਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਮੁੜ ਜਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਨੀਯਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਮਯਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਉਹ ਖੁਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤਪਸਾ ਗੁਰੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ। ਤਵ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਤਪ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਕਦੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਪ੍ਤਪਦਂ ਮੈਤ੍ਰਂ ਬੁਧਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਤ ਕਦਮ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁਣ।
ਨਾਨਾਤ੍ਮਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਾਸਂ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਚ। ਵਿਜ੍ਞਾਨਤੋ ਧਰ੍ਮਮੁਦਾਹਰਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ, ਵਾਸ ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਤਾਂ ਮਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਸ੍ਮ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ। ਮਾ ਵੈ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾ ਤृਤੀਯਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਧਾਨਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਜਾਂ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਿਵਰ੍ਤ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨਯਾ ਗਿਰਾ ਸ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਰਵ੍ਯਞ੍ਜਨਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਹਵਿਨਾऽਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਮ੍
ਮੁੜ ਜਾ—ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਮੰਗੇਗੀ, ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਵਿਨष੍ਟਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਸ ਲਬ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਪ- ਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਂਨਿਭਃ
ਮੇਰਾ ਸੱਸੁਰ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇ।
ਦਦਾਨਿ ਤੇऽਹਂ ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ ਵਰਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਭਵਿਤਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਤਵਾਧ੍ਵਨਾ ਗ੍ਲਾਨਿਮਿਵੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਵਰ੍ਤ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੁੜ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।