ਸਤ੍ਯਵਾਨਪਿ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਮੁਮੁਦੇ ਸਾ ਰਚ ਰਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਗਤੇ ਪਿਤਰਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਸਾ। ਜਗृਹੇਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯੇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾषਾਯਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗੇਰੂਆ ਚੋਲਾ ਹੀ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਪਰਿਚਾਰੈਰ੍ਗੁਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਰਿਯਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸਯਾਮ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸ਼ਰੀਰਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਦੇਵਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਾਚਃ ਸਂਯਮਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ 'ਚ ਵੀ ਸਯਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੇਨ ਨੈषੁਣੇਨ ਸ਼ਮੇਨ ਚ। ਰਹਸ਼੍ਚੈਵੋਪਚਾਰੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯਤੋषਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਤਾਮ੍। ਕਾਲਸ੍ਤਪਸ੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪਾਕ੍ਰਾਮਤ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਗ੍ਲਾਯਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ। ਨਾਰਦੇਨ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਕਾਲੋ ਮਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਸਤ੍ਯਵਤਾ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗਣਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਿਵਸਦਿਵਸੇ ਗਤੇ। ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹਰ ਦਿਨ ਗਿਣਦੀ ਗਈ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹਨਿ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੋਪਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸੁ ਚ ਪਾਰਣਮ੍। ਆਯੁष੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵ੍ਰਤੇਨਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤੋ ਨृਪਃ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਨਿਯਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤਿਤੀਵ੍ਰੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਰਬ੍ਧੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਿਸृਣਾਂ ਵਸਤੀਨਾਂ ਹਿ ਸ੍ਤਾਨਂ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਸਂਤਾਪਃ ਪਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਵ੍ਯਸਂਸਾਯਕृਤਂ ਹੀਦਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ। ਪਾਰਯਸ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਵਦੇਤ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨੋ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਕਾਣ੍ਠਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਖੜੀ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਭਰ੍ਤृਮਰਣੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਵ੍ਯਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਕੱਟੀ।
ਅਦ੍ਯ ਤਦ੍ਦਿਵਸਂ ਚੇਤਿ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਯੁਗਮਾਤ੍ਰੋਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਙ੍ਣਿਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਪ੍ਯਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ'। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮੇਵ ਚ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਨਿਯਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਬਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਤੇ ਸੱਸੁਰ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਵੈਧਵ੍ਯਾਸ਼ਿषਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਊਚੁਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਖੀ ਵਧਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਾ। ਮਨਸਾ ਤਾ ਗਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ 'ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਤਂ ਕਾਲਂ ਤਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦਵਚਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਤੇ ਸੱਸੁਰ, ਜੋ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਰਤਂ ਯਥੋਪਦਿष੍ਟਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤਤ੍ਪਾਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਆਹਾਰਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਖਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ,' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਮਯਾऽऽਦਿਤ੍ਯੇ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਕਾਮਯਾ। ਏष ਮੇ ਹृਦਿ ਸਂਕਲ੍ਪਃ ਸਮਯਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਮਯਾ
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ,' ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨੀਤ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਯਾਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪਰਸ਼ੁਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾੜਾ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਾਹ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨੈਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਹਿਤ੍ਵਾਂ ਹਾਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਪਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜੁਦਾਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'
ਵਨਂ ਨ ਗਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤੇ ਦੁਃਖ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਭਾਮਿਨਿ। ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਚ ਕਥਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਗਈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਰਾਹ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੈਦਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੇਂਗੀ?'
ਉਪਵਾਸਾਨ੍ਨ ਮੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ। ਗਮਨੇ ਚ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾਂ ਪ੍ਰਤਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਨ ਮਾऽਰ੍ਹਸਿ
'ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ।'
ਯਦਿ ਤੇ ਗਮਨੋਤ੍ਸਾਹਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਯਮ੍। ਮਮ ਤ੍ਵਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯ ਗੁਰੂਨ੍ਨ ਮਾਂ ਦੋषਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਯਮ੍
'ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲੱਗੇ।'