ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਕਰਨਾ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षੇ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਤਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਨੁषਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਮੇ
'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ- ਸ਼੍ਚਰਾਮ ਧਰ੍ਮਂ ਨਿਯਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾ ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸੁਤਾ ਤਵ
'ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਇਹ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹੇਗੀ?'
ਸੁਖਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਚ ਭਵਾਭਵਾਤ੍ਮਕਂ ਯਦਾ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸੁਤਾऽਹਮੇਵ ਚ। ਨ ਮਦ੍ਵਿਧੇ ਯੁਜ੍ਯਤੇਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਭਿਗਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਨृਪ
'ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇ ਮੈਂ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਸ਼ਾਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਤਸ਼੍ਚਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਮਾऽਰ੍ਹਸਿ
'ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਨੂੰ ਤੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਅਨੁਰੂਪੋ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਹਂ ਤਵਾਪਿ ਚ। ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤਸ੍ਤਤਃ
'ਤੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਤੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਲਵਿਤਃ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਹਮਿਤਿ ਤਤ ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
'ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੀ।'
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਯੋ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੁ ਮੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮੇऽਤਿਥਿਃ
'ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਨृਪੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਪਤਿਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਯਯੌ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੋਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਾਨਪਿ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਮੁਮੁਦੇ ਸਾ ਰਚ ਰਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਗਤੇ ਪਿਤਰਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਸਾ। ਜਗृਹੇਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯੇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾषਾਯਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗੇਰੂਆ ਚੋਲਾ ਹੀ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਪਰਿਚਾਰੈਰ੍ਗੁਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਰਿਯਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸਯਾਮ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸ਼ਰੀਰਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਦੇਵਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਾਚਃ ਸਂਯਮਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ 'ਚ ਵੀ ਸਯਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੇਨ ਨੈषੁਣੇਨ ਸ਼ਮੇਨ ਚ। ਰਹਸ਼੍ਚੈਵੋਪਚਾਰੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯਤੋषਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਤਾਮ੍। ਕਾਲਸ੍ਤਪਸ੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪਾਕ੍ਰਾਮਤ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਗ੍ਲਾਯਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ। ਨਾਰਦੇਨ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਕਾਲੋ ਮਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਸਤ੍ਯਵਤਾ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗਣਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਿਵਸਦਿਵਸੇ ਗਤੇ। ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹਰ ਦਿਨ ਗਿਣਦੀ ਗਈ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹਨਿ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੋਪਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸੁ ਚ ਪਾਰਣਮ੍। ਆਯੁष੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵ੍ਰਤੇਨਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਖੋਲ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤੋ ਨृਪਃ। ਉਤ੍ਥਾਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਨਿਯਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤਿਤੀਵ੍ਰੋऽਯਮਾਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽऽਰਬ੍ਧੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਤਿਸृਣਾਂ ਵਸਤੀਨਾਂ ਹਿ ਸ੍ਤਾਨਂ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਾਤ ਸਂਤਾਪਃ ਪਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵ੍ਰਤਮ੍। ਵ੍ਯਸਂਸਾਯਕृਤਂ ਹੀਦਂ ਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਭਿਨ੍ਧੀਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂਚਨ। ਪਾਰਯਸ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਵਦੇਤ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਰਤ ਤੋੜਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨੋ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਚੈਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਕਾਣ੍ਠਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦ੍ਯੁਮਤਸੇਨ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਖੜੀ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਭਰ੍ਤृਮਰਣੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਵ੍ਯਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦੋਂ ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਕੱਟੀ।
ਅਦ੍ਯ ਤਦ੍ਦਿਵਸਂ ਚੇਤਿ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਯੁਗਮਾਤ੍ਰੋਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਙ੍ਣਿਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਪ੍ਯਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ'। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮੇਵ ਚ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਨਿਯਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਤੇ ਫਿਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਬਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਤੇ ਸੱਸੁਰ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਅਵੈਧਵ੍ਯਾਸ਼ਿषਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਊਚੁਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਖੀ ਵਧਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।