ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਤਿ ਵੈ ਗੁਣਾਃ। ਪ੍ਰਦਾਨਮੇਵ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਜੋ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਅਵਿਚਾਲ੍ਯਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਭਵਤਾ ਵਚਃ। ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਚ ਗੁਰੁਰ੍ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮਸ੍ਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ। ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਰਾਜਾऽਪਿ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸਜ੍ਜਂ ਵੈਵਾਹਿਕਮਕਾਰਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਉਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ।
ਅਥ ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇ ਸ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸਮਾਨਿਤ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂਭਾਣ੍ਡਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਧੀ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਤੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਕ੍ਸਭ੍ਯਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍। ਸਮਾਹੂਯ ਦਿਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ ਕਨ੍ਯਯਾ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬੁਲਾਏ, ਤੇ ਧੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੇਧ੍ਯਾਰਣ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਨृਪਃ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਧਿਊਮਤਸੇਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਹੀ ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਕੌਸ਼੍ਯਾਂ ਬृਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਂ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕृਤ੍ਵਾਪੂਜਾਂ ਯਥਾऽਰ੍ਹਤਃ। ਵਾਚਾ ਸੁਨਿਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਬੋਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਮਾਸਂ ਚੈਵ ਗਾਂ ਚਾਵੇਦ੍ਯਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕਿਮਾਗਮਨਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?'
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਕਰਨਾ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षੇ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਤਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਨੁषਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਮੇ
'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ- ਸ਼੍ਚਰਾਮ ਧਰ੍ਮਂ ਨਿਯਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾ ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸੁਤਾ ਤਵ
'ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਇਹ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹੇਗੀ?'
ਸੁਖਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਚ ਭਵਾਭਵਾਤ੍ਮਕਂ ਯਦਾ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸੁਤਾऽਹਮੇਵ ਚ। ਨ ਮਦ੍ਵਿਧੇ ਯੁਜ੍ਯਤੇਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਭਿਗਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਨृਪ
'ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇ ਮੈਂ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਸ਼ਾਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਤਸ਼੍ਚਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਮਾऽਰ੍ਹਸਿ
'ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਨੂੰ ਤੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਅਨੁਰੂਪੋ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਹਂ ਤਵਾਪਿ ਚ। ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤਸ੍ਤਤਃ
'ਤੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਤੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਲਵਿਤਃ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਹਮਿਤਿ ਤਤ ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
'ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੀ।'
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਯੋ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੁ ਮੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮੇऽਤਿਥਿਃ
'ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਨृਪੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਪਤਿਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਯਯੌ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੋਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਾਨਪਿ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਮੁਮੁਦੇ ਸਾ ਰਚ ਰਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪਤਨੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਗਤੇ ਪਿਤਰਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਸਾ। ਜਗृਹੇਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯੇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾषਾਯਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗੇਰੂਆ ਚੋਲਾ ਹੀ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਪਰਿਚਾਰੈਰ੍ਗੁਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣ ਦਮੇਨ ਚ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਕ੍ਰਿਯਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁष੍ਟਿਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸਯਾਮ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸ਼ਰੀਰਸਤ੍ਕਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਦੇਵਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵਾਚਃ ਸਂਯਮਨੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰ ਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ 'ਚ ਵੀ ਸਯਾਮ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੇਨ ਨੈषੁਣੇਨ ਸ਼ਮੇਨ ਚ। ਰਹਸ਼੍ਚੈਵੋਪਚਾਰੇਣ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯਤੋषਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਤਾਮ੍। ਕਾਲਸ੍ਤਪਸ੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪਾਕ੍ਰਾਮਤ ਭਾਰਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਗ੍ਲਾਯਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ। ਨਾਰਦੇਨ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਕਾਲੋ ਮਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਸਤ੍ਯਵਤਾ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗਣਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਿਵਸਦਿਵਸੇ ਗਤੇ। ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹਰ ਦਿਨ ਗਿਣਦੀ ਗਈ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹਨਿ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ। ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਡੋਲ ਰਹੀ।