ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਧ੍ਰੁਵਾ। ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਸ੍ਤਪੋਵृਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ੀਲਵृਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ। ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣੈਰੁਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀषਿ ਮੇ। ਦੋषਾਨਪ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਸਨ੍ਤੀਹ ਕੇਚਨ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਦੱਸੋ। ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਹਿ ਗੁਣਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸ ਚ ਦੋषਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਖਾਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਤੇ ਉਹ ਖਾਮੀ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਏਕੋ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਸੋਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ਦੇਹਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਇੱਕ ਖਾਮੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਹਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਤਸ੍ਯ ਦੋषੋ ਮਹਾਨੇਕੋ ਗੁਣਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਆ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਖਾਮੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮੇ ਭਗਵਾਨਾਹ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਸਤ੍ਕृਤਃ। ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਸੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦੇਹਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਹੈ ਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸਕृਦਂਸ਼ੋ ਨਿਪਤਤਿ ਸਕृਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਸ ਕृਦਾਹ ਦਦਾਨੀਤਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਕृਤ੍ਸਕृਤੇ
ਵੰਡ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ 'ਮੈਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ' ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਥਵਾऽਲ੍ਪਾਯੁਃ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਵਾ। ਸਕृਦ੍ਵृਤੋ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗੁਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ।
ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਤੋ ਵਾਚਾऽਭਿਧੀਯਤੇ। ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ। ਨੈषਾ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੇ ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਤਿ ਵੈ ਗੁਣਾਃ। ਪ੍ਰਦਾਨਮੇਵ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਜੋ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਅਵਿਚਾਲ੍ਯਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਭਵਤਾ ਵਚਃ। ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਚ ਗੁਰੁਰ੍ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮਸ੍ਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ। ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਰਾਜਾऽਪਿ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸਜ੍ਜਂ ਵੈਵਾਹਿਕਮਕਾਰਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਉਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ।
ਅਥ ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇ ਸ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਸਮਾਨਿਤ੍ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂਭਾਣ੍ਡਂ ਵੈਵਾਹਿਕਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਧੀ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਤੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਕ੍ਸਭ੍ਯਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍। ਸਮਾਹੂਯ ਦਿਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ ਕਨ੍ਯਯਾ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬੁਲਾਏ, ਤੇ ਧੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੇਧ੍ਯਾਰਣ੍ਯਂ ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਾਸ਼੍ਰਮਂ ਨृਪਃ। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਧਿਊਮਤਸੇਨ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਹੀ ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਭਾਗਂ ਸਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਕੌਸ਼੍ਯਾਂ ਬृਸ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਂ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕृਤ੍ਵਾਪੂਜਾਂ ਯਥਾऽਰ੍ਹਤਃ। ਵਾਚਾ ਸੁਨਿਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਤ੍ਮਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਬੋਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧ੍ਯਮਾਸਂ ਚੈਵ ਗਾਂ ਚਾਵੇਦ੍ਯਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕਿਮਾਗਮਨਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?'
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਕਰਨਾ, ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षੇ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਤਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਨੁषਾਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਮੇ
'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸ੍ਮ ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ- ਸ਼੍ਚਰਾਮ ਧਰ੍ਮਂ ਨਿਯਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਥਂ ਤ੍ਵਨਰ੍ਹਾ ਵਨਵਾਸਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸੁਤਾ ਤਵ
'ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਇਹ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਕਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਔਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹੇਗੀ?'
ਸੁਖਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਚ ਭਵਾਭਵਾਤ੍ਮਕਂ ਯਦਾ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸੁਤਾऽਹਮੇਵ ਚ। ਨ ਮਦ੍ਵਿਧੇ ਯੁਜ੍ਯਤੇਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨਾਭਿਗਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇ ਨृਪ
'ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇ ਮੈਂ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਆਸ਼ਾਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਤਸ਼੍ਚਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਮਾऽਰ੍ਹਸਿ
'ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਆਸ ਨਾ ਤੋੜ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਨੂੰ ਤੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।'
ਅਨੁਰੂਪੋ ਹਿ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਹਂ ਤਵਾਪਿ ਚ। ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤਸ੍ਤਤਃ
'ਤੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਤੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਲਵਿਤਃ ਸਂਬਨ੍ਧੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਹਮਿਤਿ ਤਤ ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
'ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੀ।'
ਅਭਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਯੋ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੁ ਮੇऽਦ੍ਯੈਵ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮੇऽਤਿਥਿਃ
'ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ। ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਨृਪੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਪਤਿਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਯਯੌ ਸ੍ਵਮੇਵ ਭਵਨਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯੋਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।