ਰੂਪਿਣੀ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਅਗਨਿ-ਹਵਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਵਰਦਾ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਤਦਾ। ਸਾ ਤਮਸ਼੍ਵਪਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਿਯਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ, ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਦਮੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਰਚ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਦਮ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵਾਸ਼੍ਵਪਤੇ ਮਦ੍ਰਰਾਜ ਯਦੀਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਨ ਪ੍ਰਾਮਾਦਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਕਥਂਚਨ
ਅਸ਼ਵਪਤੀ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਲੈ। ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਃ ਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਕृਤੋ ਧਰ੍ਮੇਪ੍ਸਯਾ ਮਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਬਹਵੋ ਦੇਵਿ ਭਵੇਯੁਃ ਕੁਲਭਾਵਨਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ।
ਤੁष੍ਟਾऽਸਿ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰਮੇਤਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸਂਤਾਂ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ — ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇ। ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਕੁਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਪ੍ਰਾਯਮਿਮਂ ਤਵ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤੋ ਵੈ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਪਿਤਾਮਾਹ ਜੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਹਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍। ਕਨ੍ਯਾ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਸੌਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਧੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗੀ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਚ ਨ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ। ਪਿਤਾਮਹਨਿਯੋਗੇਨ ਤੁष੍ਟਾ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾਮਾਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਨृਪਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਨृਪਃ। ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਚਾਵਸਦ੍ਬੀਰਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਸ ਰਾਜਾ ਨਿਯਤਬ੍ਰਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣ੍ਯਾਂ ਮਹਿष੍ਯਾਂ ਕਗਰ੍ਭਮਾਦਧੇ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਵਚਨਾਂ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਮਾਨਵ੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵ੍ਯਰ੍ਧਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਗਰਭ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸੁषੁਵੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸਾਵ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦ੍ਦੁਤਯਾ ਹ੍ਯਪਿ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸਾਵਿਤਰੀ' ਰੱਖਿਆ।
ਸਾ ਵਿਗ੍ਰਹਵਤੀਵ ਸ਼੍ਰੀਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ। ਕਾਲੇਨ ਚਾਪਿ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯੌਵਨਸ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਧੀ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮਿਵ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਯਂ ਰਦੇਵਕਨ੍ਯੇਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਤੇ ਕੂਹਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਰਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਈ ਹੈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਿਤਃ
ਪਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਥੋਪੋष੍ਯ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾ ਦੇਵਤਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਸਾ। ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਫਿਰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਈ। ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਾऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਸ਼ੇषਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਰਾਰੋਹਾ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁਮਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਅਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਚ ਵਰੈਰ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਵਾਨੀ 'ਚ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਦਾਨਕਾਲਸ੍ਤੇ ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਣੋਤਿ ਮਾਮ੍। ਸ੍ਵਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਗੁਣੈਃ ਸਦृਸ਼ਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਪੁੱਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹ ਵਰ ਲੱਭ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਨਿਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਯ ਤ੍ਵਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਠ੍ਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ। ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿਕਲ੍ਯਾਣਿ ਗਦਤੋ ਮੇ ਵਚਃ ਸ਼ृਣੁ
ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਪ੍ਰਦਾਤਾ ਪਿਤਾ ਵਾਚ੍ਯੋ ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ਚਾਨੁਪਯਨ੍ਪਤਿਃ। ਮृਤੇ ਪਿਤਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਚ੍ਯੋ ਮਾਤੁਰਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜੋ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਇਦਂ ਮੇ ਵਚਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਰਨ੍ਵੇषਣੇ ਨ੍ਵਰ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਯਾਚ੍ਯੋ ਨ ਭਵੇਯਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਤਥਾ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ਾਨੁਯਾਤ੍ਰਂ ਚ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਚੇਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਾऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਵ੍ਰੀਡਿਤੇਵ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ, ਲਜਜਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ ਚਲ ਪਈ।
ਸਾ ਹੈਮਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਵਿਰੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਾ। ਤਪੋਵਨਾਨਿਰਮ੍ਯਾਣਿ ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਮਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਾਦਨਮ੍। ਵਨਾਨਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ
ਉਥੇ, ਮਾਣਯੋਗ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੀ ਗਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।