ਅਥੈਨਾਨ੍ਰਾਘਵਃ ਕਾਲੇ ਸਮਾਨੀਯਾਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਂਤੋष੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਗਤੇषੁ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਗੋਪੁਚ੍ਛਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤੇषੁ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਦਾਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍
ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਰਿਖਸ਼ੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਮ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਭੀषਣੇਨਾਨੁਗਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵਨਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਖਾਇਆ।
ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਵਰਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਂ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰੇਵ ਸਹਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਯਥਾਗਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਉਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਲੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਉਸੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਪੁਰੀਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਸ੍ਤਤਃ। ਭਰਤਾਯ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਪਯਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਤ ਕੋਲ ਤੁਰੰਤ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵੇਙ੍ਗਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਵੈ। ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਜਦ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰ ਮੁੜ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸਤਤ੍ਰਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਭਰਤਂ ਚੀਰਵਾਸਸਮ੍। `ਨਨ੍ਦਿਗ੍ਰਾਮਗਤਂਰਾਮਃ ਸਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਂ ਸਰਾਘਵਃ'। ਅਗ੍ਰਤਃਪਾਦੁਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੀਨਮਾਸਨੇ
ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਪਾਦੁਕਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ।
ਸਮੇਤ੍ਯਭਰਤੇਨਾਥ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਘਵਃ ਸਹਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮੁਮੁਦੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਰਾਘਵ, ਲੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤੋ ਭਰਤਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੌ ਸਮੇਤੌ ਗੁਰੁਣਾ ਤਦਾ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੋਭੌ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਸਮਵਾਪਤੁਃ
ਫਿਰ ਭਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਭਰਤੋ ਰਾਜ੍ਯਮਾਗਤਾਯਾਤਿਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਨ੍ਯਾਸਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮਾਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ
ਭਰਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵੈष੍ਣਵੇ ਸ਼ੂਰਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇऽਭਿਜਿਤੇऽਹਨਿ। ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਵਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਅਭਿਜਿਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ।
ਸੋਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍। ਵਿਭੀषਣਂ ਚ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਮਨ੍ਵਜਾਨਾਦ੍ਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਤਿਲਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਕਪੀਓਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਪੁਲਸਤਿ ਵੰਸ਼ੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈ ਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਮੁਦਾ ਯੁਤੌ। ਸਮਾਧਾਯੇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਘਵਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਯੈਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਸਹਿਤਃ ਸਰਿਤਂ ਗੋਮਤੀਮਨੁ। ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਜਹ੍ਰੇ ਜਾਰੂਥ੍ਯਾਨ੍ਸ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਗੋਮਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਸਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਵਨਵਾਸਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਤੁੱਟ ਹੈ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇਮਾਰ੍ਗੇ ਵਰ੍ਤਸੇ ਦੀਪ੍ਤਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਵृਜਿਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਣ੍ਵਪਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਪੀਦੇਯੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦਬਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸਂਹਤ੍ਯ ਨਿਹਤੋਵृਤ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ। ਨਮੁਚਿਸ਼੍ਚੈਵਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਦੀਰ੍ਗਜਿਹ੍ਵਾ ਚਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਹਾਯਵਤਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਃ ਸਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਕਿਂਨੁ ਤਸ੍ਯਾਜਿਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯਸ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਨਂਜਯਃ
ਜਦ ਸਾਥੀ ਹੋਣ, ਹਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਭਰਾ ਧਨੰਜਯਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਯਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਯੁਵਾਨੌ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਵੀਰੌ ਮਾਦ੍ਰਵਤੀਸੁਤੌ
ਇੱਥੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਭੀਮ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮਾਦਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹਨ।
ਏਭਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿषੀਦਸਿ ਪਰਂਤਪ। ਯ ਇਮੇ ਵਜ੍ਰਿਣਃ ਸੇਨਾਂ ਜਯੇਯੁਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤਾਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਭਿਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਃ ਸਹਾਯੈਰ੍ਦੇਵਰੂਪਿਭਿਃ। ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇਵ-ਸਮਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਇਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਬਲਿਨਾ ਵੀਰ੍ਯਮਤ੍ਤੇਨ ਹृਤਾਮੇਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸਿੰਧ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਆਨੀਤਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਜਿਤਂ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਂਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਸਹਾਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਵੈਦੇਹੀ ਪੁਨਰਾਹृਤਾ। ਹਤ੍ਵਾਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਭੀਮ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਯਸ੍ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਾਲਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਤਰਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਨੁਚਿਨ੍ਤਯ
ਜੋ ਸ਼ਾਖਾ-ਮ੍ਰਿਗ, ਰਿਕਸ਼, ਕਾਲਾਮੁਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਸ਼ੁਚੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਪਰਂਤਪ
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਜਾਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਮਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰਪ੍ਯੇਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।