ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗਾਰੀਤ੍ਸੁਭਗਾ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਪੁਣ੍ਯਾਸਂਹਰ੍षਣੀ ਤੇषਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਖੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਬੋਭੋ ਰਾਘਵ ਸਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵਾਯੁਰਸ੍ਮਿ ਸਦਾਗਤਿਃ। ਅਪਾਪਾ ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਜਨ੍ਸਂਗਚ੍ਛਸਹਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਥਿਲੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਅਹਮਨ੍ਤਃਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮੈਥਿਲੀਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਥਿਲੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਰਸਾਵੈ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹਿ ਭੂਤਦੇਹੇषੁ ਰਾਘਵ। ਅਹਂਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮੈਥਿਲੀ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਸੀਤੇਯਮਪਾਪਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪੁਤ੍ਰ ਨੈਤਦਿਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਰ੍षਿਧਰ੍ਮਣਿ। ਸਾਧੋ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਧੋ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਦੇਵਗਨਧਰ੍ਵਭੋਗਿਨਾਮ੍। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਪਾਤਿਤਃ
ਵੀਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪਾਪਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧਯ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਧਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਲਕੂਬਰਸ਼ਾਪੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਲਕੂਬਰਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ।
ਯਦਿ ਹ੍ਯਕਾਮਾਮਾਸੇਵੇਤ੍ਸ੍ਤਰਿਯਮਨ੍ਯਾਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ਤਧਾऽਸ੍ਯ ਫਲੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੀਰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ।
ਨਾਤ੍ਰਸ਼ਙ੍ਕਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਮਾਂ ਮਹਾਮਤੇ। ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਮਿਤਪ੍ਰਭ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੁਟ ਚਮਕ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥੋਸ੍ਮਿ ਤੇ। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਅਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਜਨਕੋ ਮਮ। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਤਵ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਜਨਕ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ, ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ।
ਤਮੁਵਾਚ ਪਿਤਾ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਗਚ੍ਛਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਂਰਾਮ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਨੀਹਵਰ੍षਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: 'ਅਯੋਧਿਆ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ, ਰਾਮ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਹृਦ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਇਵ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਹ੍ਯਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਯ ਪਰਂਤਪਃ। ਤ੍ਰਿਜਟਾਂ ਚਾਰ੍ਥਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਰਾਖਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੋ ਚਾਹਵਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰषੁਰੋਗਮੈਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਾਤਰਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੇ ਵਰਾਨਦ੍ਯ ਦਦਾਨਿ ਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਆਖਿਆ: 'ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਵ੍ਰੇਰਾਮਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਯਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਜੈਯਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਪੈਦائش ਚੁਣੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਤਥੇਤਿਵਚਨੇ ਤਦਾ। ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਨਰਾ ਲਬ੍ਧਚੇਤਸਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਿਹਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਵਾਨਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸੀਤਾ ਚਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਰਂ ਹਨੁਮਤੇ ਦਦੌ। ਰਾਮਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਪੁਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਰਾਮ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਦੇ ਸਮਾਂਕ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਭੋਗਾਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਕृਤਾਃ ਸਦਾ। ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਨੁਮਨ੍ਨਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹਰਿਲੋਚਨ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਗੇ, ਹਨੂਮਾਨ,' ਐਸਾ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਤੇਪਾਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਤੁ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਂਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸੁਹृਨ੍ਮਧ੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਾਨੁषਾਸੁਰਭੋਗਿਨਾਮ੍। ਅਪਨੀਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਮਿਦਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ
ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਮਨੁੱਖ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਦੇਵਾਸੁਰਗਨਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਵਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ ਤੇਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯਰਾਮਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਪਾਕ੍ਰਮਤ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃਸੀਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਧਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਿਭੀषਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ। ਸਂਤਤਾਰ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਸੇਤੁਨਾ ਮਕਰਾਲਯਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਵਿਸਾਨਨ ਖੇਚਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਕਾਮਗੇਨ ਯਥਾਮੁਖ੍ਯੈਰਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਵਸੀ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੀਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਤਤ੍ਰੈਵੋਵਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰੈਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ।