ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵृਦ੍ਧਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੁਜਾਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਅਵਿੰਦ੍ਹਿਆ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਦੈਨ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਦੇਵੀਂ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਞ੍ਜਾਨਕੀਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਬਾष੍ਪੇਣਾਪਿਹਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਯਾਨਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਜਟਿਲਾਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਮੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ। `ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵੇਙ੍ਗਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਹਿਜਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੈਦੇਹਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਮਾਮਾਸਾਦ੍ਯਪਤਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਜਰਾਂ ਵ੍ਰਜੇਥਾ ਇਤਿਮੇ ਨਿਹਤੋਸੌ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਵਧਾਪਾ ਨਹੀਂ ਸਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਜਾਤੁ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਪਰਹਸ੍ਤਗਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਵृਤ੍ਤਾਮਸੁਵृਤ੍ਤਾਂ ਵਾऽਪ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਪਰਿਭੋਗਾਯ ਸ਼੍ਵਾਵਲੀਢਂ ਹਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਚਾਟਿਆ ਹਵਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਹਸਾ ਬਾਲਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਪਪਾਤ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਯੋਪ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹਰ੍षਸਂਭੂਤੋ ਮੁਖਰਾਗਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਪੁਨਰ੍ਨष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦਿਵ ਦਰ੍ਪਣੇ
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ 'ਤੇ ਸਾਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਭਾषਿਤਮ੍। ਗਤਾਸੁਕਲ੍ਪਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮਾਨੇਨ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਭਾਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਕੁਲਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਰਕਾਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵੈਦੇਹੀ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਰਾਮਂ ਪृਥੁਲਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਠੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨ ਤੇ ਕੋਪਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਦਿਤਾਹਿ ਮੇ। ਗਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਚਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਪਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਸਦਾਗਤਿਃ। ਸ ਮੇ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਪਾਪਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਵਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸਾਖੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਪਸ੍ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰੇਵ ਚ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਪਾਪਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਵਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਣ।
ਯਥਾऽਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇਵੀਰ ਨਾਨ੍ਯਂਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਮ੍। ਤਥਾ ਮੇ ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਪਤਿਰ੍ਭਵ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗਾਰੀਤ੍ਸੁਭਗਾ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ। ਪੁਣ੍ਯਾਸਂਹਰ੍षਣੀ ਤੇषਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਖੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਬੋਭੋ ਰਾਘਵ ਸਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵਾਯੁਰਸ੍ਮਿ ਸਦਾਗਤਿਃ। ਅਪਾਪਾ ਮੈਥਿਲੀ ਰਾਜਨ੍ਸਂਗਚ੍ਛਸਹਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਹਵਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਮੈਥਿਲੀ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਅਹਮਨ੍ਤਃਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮੈਥਿਲੀਨਾਪਰਾਧ੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਥਿਲੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਰਸਾਵੈ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹਿ ਭੂਤਦੇਹੇषੁ ਰਾਘਵ। ਅਹਂਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮੈਥਿਲੀ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਧਰ੍ਮੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਸੀਤੇਯਮਪਾਪਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪੁਤ੍ਰ ਨੈਤਦਿਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜਰ੍षਿਧਰ੍ਮਣਿ। ਸਾਧੋ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਧੋ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੇष ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਦੇਵਗਨਧਰ੍ਵਭੋਗਿਨਾਮ੍। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਪਾਤਿਤਃ
ਵੀਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪਾਪਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧਯ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਧਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇਨ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਨਲਕੂਬਰਸ਼ਾਪੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਨਲਕੂਬਰਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ।
ਯਦਿ ਹ੍ਯਕਾਮਾਮਾਸੇਵੇਤ੍ਸ੍ਤਰਿਯਮਨ੍ਯਾਮਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ਼ਤਧਾऽਸ੍ਯ ਫਲੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸੀਰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ।