ਤਤਃ ਸਸਰ੍ਜ ਤਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਦੂਰਾਕृष੍ਟੇਨ ਭਾਰਤ। ਸ ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਦੂਰੋਂ ਤਾਣ ਕੇ ਛੱਡਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਹਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ। ਨਿਹਤਂ ਰਾਵਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰੀਰਧਾਤਵੋ ਹ੍ਯਸ੍ ਮਾਸਂ ਰੁਧਿਰਮੇਵ ਚ। ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਦਾ ਨ ਚ ਭਸ੍ਮਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ ਖੂਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਯਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਦ੍ਰਂ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਮ੍। ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਃ ਸਸੁਹृਦ੍ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਸਰਪੰਚ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਜਯਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਾਨਰ੍ਚੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਜਦ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਪੱਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਸਂਕਾਸ਼ਮਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਆਕਾਸ਼ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਭੀषਣਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵृਦ੍ਧਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੁਜਾਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਅਵਿੰਦ੍ਹਿਆ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਦੈਨ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਦੇਵੀਂ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਞ੍ਜਾਨਕੀਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਬਾष੍ਪੇਣਾਪਿਹਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਯਾਨਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਜਟਿਲਾਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਮੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ। `ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵੇਙ੍ਗਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਹਿਜਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੈਦੇਹਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਮਾਮਾਸਾਦ੍ਯਪਤਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਜਰਾਂ ਵ੍ਰਜੇਥਾ ਇਤਿਮੇ ਨਿਹਤੋਸੌ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਵਧਾਪਾ ਨਹੀਂ ਸਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਜਾਤੁ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਪਰਹਸ੍ਤਗਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਵृਤ੍ਤਾਮਸੁਵृਤ੍ਤਾਂ ਵਾऽਪ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਪਰਿਭੋਗਾਯ ਸ਼੍ਵਾਵਲੀਢਂ ਹਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਚਾਟਿਆ ਹਵਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਹਸਾ ਬਾਲਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਪਪਾਤ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਯੋਪ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹਰ੍षਸਂਭੂਤੋ ਮੁਖਰਾਗਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਪੁਨਰ੍ਨष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦਿਵ ਦਰ੍ਪਣੇ
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ 'ਤੇ ਸਾਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਭਾषਿਤਮ੍। ਗਤਾਸੁਕਲ੍ਪਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਮਾਨੇਨ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍
ਫਿਰ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ
ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਭਾਸ੍ਵਰਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਰ੍ਹੇਣ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਵੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਂਕੁਲਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਰਕਾਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰਦੀਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵੈਦੇਹੀ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਰਾਮਂ ਪृਥੁਲਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਠੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨ ਤੇ ਕੋਪਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਦਿਤਾਹਿ ਮੇ। ਗਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਚਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਪਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਸਦਾਗਤਿਃ। ਸ ਮੇ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਪਾਪਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਵਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸਾਖੀ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰਾਪਸ੍ਤਥਾऽऽਕਾਸ਼ਂ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰੇਵ ਚ। ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਦਿ ਪਾਪਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਵਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਣ।
ਯਥਾऽਹਂ ਤ੍ਵਦृਤੇਵੀਰ ਨਾਨ੍ਯਂਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਮ੍। ਤਥਾ ਮੇ ਦੇਵ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ਪਤਿਰ੍ਭਵ
ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।