ਹਾਹਾਕੁਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣੇ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤੇ। ਸਿਂਹਨਾਦਾਃ ਸਪਟਹਾਦਿਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾऽਨਦਨ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਭੂਤਾਂ ਨੇ 'ਹਾ! ਹਾ!' ਕਰਕੇ ਚੀਖਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
[ਦਸ਼ਕਨ੍ਧਰਰਾਜਸੂਨ੍ਵੋਸ੍ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍। ਅਲਬ੍ਧੋਪਮਮਨ੍ਯਤ੍ਰਤਯੋਰੇਵ ਤਥਾऽਭਵਤ੍ ।।]
[ਦਸ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਜੰਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।]
ਸਰਾਮਾਯ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸ਼ੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਭਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ੋ ਰਾਮੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਗੱਡ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਸ਼ਤਘਣੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਰਹਾਡੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂਵਿਵਿਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਪਤ੍ਰਂ ਸੁਮੁਖਂਹੇਮਪੁਙ੍ਗਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੂਣਾਦਾਦਾਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੁਯੋਜ ਹ
ਫਿਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਵਿਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨੁਕ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਬਾਣਂ ਰਾਮੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤਤੋऽਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦੀਰਣਾਚ੍ਛਤ੍ਰੋਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਸਰ੍ਜ ਤਂ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਮਪ੍ਰਤਿਮੌਜਸਮ੍। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਕਰਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਦੂਰਾਕृष੍ਟੇਨ ਭਾਰਤ। ਸ ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰਥਃ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਦੂਰੋਂ ਤਾਣ ਕੇ ਛੱਡਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਹਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ। ਨਿਹਤਂ ਰਾਵਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰੀਰਧਾਤਵੋ ਹ੍ਯਸ੍ ਮਾਸਂ ਰੁਧਿਰਮੇਵ ਚ। ਨੇਸ਼ੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਗ੍ਦਾ ਨ ਚ ਭਸ੍ਮਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤੱਤ ਤੇ ਖੂਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਯਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਦ੍ਰਂ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਮ੍। ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਃ ਸਸੁਹृਦ੍ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਸਰਪੰਚ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਜਯਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰਾਨਰ੍ਚੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਜਦ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਰਾਮਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੈਸ਼੍ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ-ਪੱਤੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਸਂਕਾਸ਼ਮਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਆਕਾਸ਼ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਭੀषਣਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਸੁਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵृਦ੍ਧਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੁਜਾਣ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ ਅਵਿੰਦ੍ਹਿਆ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਦੈਨ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਦੇਵੀਂ ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਞ੍ਜਾਨਕੀਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਜਾਨਕੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਬਾष੍ਪੇਣਾਪਿਹਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਯਾਨਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਮਲੋਪਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਜਟਿਲਾਂ ਕृष੍ਣਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਰਾਮੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ। `ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵੇਙ੍ਗਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਹਿਜਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਿਹਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੈਦੇਹਿ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨਮਯਾ ਕृਤਮ੍। ਮਾਮਾਸਾਦ੍ਯਪਤਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਜਰਾਂ ਵ੍ਰਜੇਥਾ ਇਤਿਮੇ ਨਿਹਤੋਸੌ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਵਧਾਪਾ ਨਹੀਂ ਸਹੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਜਾਤੁ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਪਰਹਸ੍ਤਗਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਵृਤ੍ਤਾਮਸੁਵृਤ੍ਤਾਂ ਵਾऽਪ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਪਰਿਭੋਗਾਯ ਸ਼੍ਵਾਵਲੀਢਂ ਹਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਚਾਟਿਆ ਹਵਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਹਸਾ ਬਾਲਾ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਪਪਾਤ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਇਹ ਕਠੋਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਯੋਪ੍ਯਸ੍ਯਾ ਹਰ੍षਸਂਭੂਤੋ ਮੁਖਰਾਗਃ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਪੁਨਰ੍ਨष੍ਟੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦਿਵ ਦਰ੍ਪਣੇ
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਨੇ 'ਤੇ ਸਾਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।