ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਰਾਵਣਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਜਗृਹੇ ਚ ਸ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਸ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਨ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾਰਥੋ ਮੇ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਂਵृਤੋਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੇਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਸ ਪੋਥਯਨ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਮੈਨ੍ਦਨੀਲਨਲਾਙ੍ਗਦਾਃ। ਹਨੁਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮੈੰਦ, ਨੀਲ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭਾਲੂਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਧ੍ਯਮਾਨਮਰਾਤਿਭਿਃ। ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਜੋ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਰਾਮੋ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਅਥ ਭੂਯੋਪਿ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫੇਰ ਇਕ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਮਮਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਮਾਯਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਜਹੀਮਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਪਾਪਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰੂਪਕਾਨ੍
ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਾਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਯੁਗ੍ਜੈਤ੍ਰੋ ਮਘੋਨਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਃ। `ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਇਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਘਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਥੋਦਾਰੇਣ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ।
ਤਦਨਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਜਹਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕृਥਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਘਵਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਵਚੋऽਸ਼ਙ੍ਕਤ ਮਾਤਲੇਃ। ਮਾਯੈषਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਬੀषਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ। 'ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ,' ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੇਯਂ ਮਾਯਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰਾਵਣਸ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਦਾਤਿष੍ਠ ਰਥਂਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਮਸੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਥੇਨਾਭਿਪਪਾਤਾਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਹਾਹਾਕੁਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਵਣੇ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤੇ। ਸਿਂਹਨਾਦਾਃ ਸਪਟਹਾਦਿਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾऽਨਦਨ੍
ਜਦ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਭੂਤਾਂ ਨੇ 'ਹਾ! ਹਾ!' ਕਰਕੇ ਚੀਖਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ, ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
[ਦਸ਼ਕਨ੍ਧਰਰਾਜਸੂਨ੍ਵੋਸ੍ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍। ਅਲਬ੍ਧੋਪਮਮਨ੍ਯਤ੍ਰਤਯੋਰੇਵ ਤਥਾऽਭਵਤ੍ ।।]
[ਦਸ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਜੰਗ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।]
ਸਰਾਮਾਯ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸ਼ੂਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਭਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਰਾਮਸ਼੍ਚਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਰਾਵਣਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਸਰ੍ਜਾਸ਼ੁ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸ਼ਿਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸ਼ੋ ਰਾਮੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਮੁਸਲਾਨਿ ਪਰਸ਼੍ਵਥਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਗੱਡ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਸ਼ਤਘਣੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਰਹਾਡੀਆਂ ਸੁੱਟੀਆਂ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂਵਿਵਿਧਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਪਤ੍ਰਂ ਸੁਮੁਖਂਹੇਮਪੁਙ੍ਗਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੂਣਾਦਾਦਾਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੁਯੋਜ ਹ
ਫਿਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੂਣੇ ਵਿਚੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨੁਕ ਵਾਲਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਬਾਣਂ ਰਾਮੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਉਹ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਲ੍ਪਾਵਸ਼ੇषਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤਤੋऽਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦੀਰਣਾਚ੍ਛਤ੍ਰੋਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵਕਿਂਨਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ।