ਏਕੇਨਾਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਬਾਹੁਂ ਦੇਹਾਦਪਾਤਯਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਭੁਜਮਨ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਬਾਂਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤृਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਜਹਾਰ ਸੁਨਸਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਤੀਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਭੁਜਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਕਬਨ੍ਧਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। `ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਤੁ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਬੰਧਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾਸੂਤਮਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਂਵਰਃ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਂ ਰਥਂ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਯੋਧਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਥ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਵਣਸ੍ਤਂ ਚ ਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਕृਤਮ੍। ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਃ ਸ਼ੋਕਮੋਹਾਰ੍ਤੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਵੇਨਾਭਿਪਪਾਤ ਹ
ਰਾਵਣ, ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਦੇਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੀ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਣੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰੋਕਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹਤੈਵੈषਾ ਯਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਕਬਨ੍ਧਨਸ੍ਥਾ ਚ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨ ਚੈषਾ ਦਹਭੇਦੇਨ ਹਤਾਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਜਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਵਾਸ੍ਯਾ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮਰੀ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਸਕृਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸਾ ਯੁਧਿ
ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਰਾਵਣਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਜਗृਹੇ ਚ ਸ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਸ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਨ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾਰਥੋ ਮੇ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਂਵृਤੋਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੇਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਸ ਪੋਥਯਨ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਮੈਨ੍ਦਨੀਲਨਲਾਙ੍ਗਦਾਃ। ਹਨੁਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮੈੰਦ, ਨੀਲ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭਾਲੂਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਧ੍ਯਮਾਨਮਰਾਤਿਭਿਃ। ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਜੋ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਰਾਮੋ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਅਥ ਭੂਯੋਪਿ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫੇਰ ਇਕ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਮਮਰ੍ਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰਾਃ। ਅਭਿਪੇਤੁਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਮਾਯਾਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬृਹਦ੍ਵਚਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਜਹੀਮਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਪਾਪਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਭ੍ਯਹਨਦ੍ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰੂਪਕਾਨ੍
ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਾਡੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਠੱਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ।
ਤਤੋ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਣੇ ਰਾਮਂ ਮਾਤਲਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਃ
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਰਥੀ ਮਾਤਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਯੁਗ੍ਜੈਤ੍ਰੋ ਮਘੋਨਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਃ। `ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਇਹ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਘਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍। ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਥੋਦਾਰੇਣ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ।
ਤਦਨਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇਨ ਸਂਯੁਗੇ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਜਹਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਵਣਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਕृਥਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਘਵਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਵਚੋऽਸ਼ਙ੍ਕਤ ਮਾਤਲੇਃ। ਮਾਯੈषਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਬੀषਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ। 'ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ,' ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨੇਯਂ ਮਾਯਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਰਾਵਣਸ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਦਾਤਿष੍ਠ ਰਥਂਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਮਸੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਰਥੇਨਾਭਿਪਪਾਤਾਥ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।