ਸੁਗ੍ਰੀਵਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤੌ ਚਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਨੀਲਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਹਨੁਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਤੇ ਨੀਲ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵੀ।
ਤਥਾਸਮਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਯਦੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਂष੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸਧਾਰਣ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽऽਜਿਸ਼ਿਰਃਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਮੇਵੈਨਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਸਂਜ੍ਞੋऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜੀਗੀषਤੋਃ। ਅਤੀਵ ਚਿਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਿਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ।
ਅਵਿਧ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਾਨਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯਾष੍ਟੌ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰਾਵਣੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯੇषੂਨ੍ਪਾਵਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। `ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੁਨਃ'। ਤਥਾ ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੂਰਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ — ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਏਕੇਨਾਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਬਾਹੁਂ ਦੇਹਾਦਪਾਤਯਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਭੁਜਮਨ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਬਾਂਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤृਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਜਹਾਰ ਸੁਨਸਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਤੀਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਭੁਜਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਕਬਨ੍ਧਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। `ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਤੁ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਬੰਧਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾਸੂਤਮਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਂਵਰਃ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਂ ਰਥਂ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਯੋਧਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਥ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਵਣਸ੍ਤਂ ਚ ਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਕृਤਮ੍। ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਃ ਸ਼ੋਕਮੋਹਾਰ੍ਤੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਵੇਨਾਭਿਪਪਾਤ ਹ
ਰਾਵਣ, ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਦੇਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੀ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਣੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰੋਕਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹਤੈਵੈषਾ ਯਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਕਬਨ੍ਧਨਸ੍ਥਾ ਚ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨ ਚੈषਾ ਦਹਭੇਦੇਨ ਹਤਾਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਜਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਵਾਸ੍ਯਾ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮਰੀ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਸਕृਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸਾ ਯੁਧਿ
ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਰਾਵਣਂ ਤਦਾ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਜਗृਹੇ ਚ ਸ ਤਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਸ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਨ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰਃ। ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾਰਥੋ ਮੇ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਿਤੇ। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਸਂਵृਤੋਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੇਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਸ ਪੋਥਯਨ੍ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਮੈਨ੍ਦਨੀਲਨਲਾਙ੍ਗਦਾਃ। ਹਨੁਮਾਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸੈਨ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਮੈੰਦ, ਨੀਲ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਦ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦृਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਂਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਭਾਲੂਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਧ੍ਯਮਾਨਮਰਾਤਿਭਿਃ। ਮਾਯਾਵੀ ਚਾਸृਜਨ੍ਮਾਯਾਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਮਾਇਆਵਾਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਪਾਣਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਜੋ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਗਡ਼ਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਰਾਮੋ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਅਥ ਭੂਯੋਪਿ ਮਾਯਾਂ ਸ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫੇਰ ਇਕ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਰਚੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ ਰੂਪਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਦਸ਼ਾਨਨਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਤ।