ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤੌ ਭੂਮੌ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਰਾਚਿਤੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਪਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਤਿਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦੈਃ ਕੁਮੁਦੇਨਾਙ੍ਗਦੇਨ ਚ। ਹਨੁਮਨਨੀਲਤਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਲੇਨ ਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਨੀਲ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਨਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤੌ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੌ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਤੌ ਚਕਾਰ ਹ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਯਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਔਸ਼ਧੀ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਨृਵਰੌ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਵੁਦਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਉਭੌ ਗਤਕ੍ਲਮੌ ਚਾਸ੍ਤਾਂ ਣੇਨੈਤੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੂਰਮੇ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਮਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਿਜ੍ਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਮਮ੍ਭੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤੁ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਗੁਹ੍ਕੋऽਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼੍ਲੇਤਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ
ਇਹ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਹਕ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮਮ੍ਭਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨੇਨ ਮृष੍ਟਨਯਨੋ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯੁਤ। ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਭਵਾਨੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋ ਲਓਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੋਗੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤੌ ਚਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਨੀਲਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਹਨੁਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਤੇ ਨੀਲ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵੀ।
ਤਥਾਸਮਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਯਦੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਂष੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸਧਾਰਣ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽऽਜਿਸ਼ਿਰਃਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਮੇਵੈਨਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਸਂਜ੍ਞੋऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜੀਗੀषਤੋਃ। ਅਤੀਵ ਚਿਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਿਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ।
ਅਵਿਧ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਾਨਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯਾष੍ਟੌ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰਾਵਣੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯੇषੂਨ੍ਪਾਵਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। `ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੁਨਃ'। ਤਥਾ ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੂਰਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ — ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਏਕੇਨਾਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਬਾਹੁਂ ਦੇਹਾਦਪਾਤਯਤ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਭੁਜਮਨ੍ਯਮਪਾਤਯਤ੍
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਬਾਂਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤृਤੀਯੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਜਹਾਰ ਸੁਨਸਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਿਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਤੀਜੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤਭੁਜਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਕਬਨ੍ਧਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। `ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਯਾਂ ਤੁ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕਬੰਧਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾਸੂਤਮਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਬਲਿਨਂਵਰਃ। ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਂ ਰਥਂ ਵਾਜਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁਕਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਯੋਧਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਥ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਵਣਸ੍ਤਂ ਚ ਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰਵਿਨਾਕृਤਮ੍। ਸ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਃ ਸ਼ੋਕਮੋਹਾਰ੍ਤੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਜਵੇਨਾਭਿਪਪਾਤ ਹ
ਰਾਵਣ, ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਦੇਰਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸੀ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਸੁਣੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਰੋਕਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤੇ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਹਤੈਵੈषਾ ਯਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਕਬਨ੍ਧਨਸ੍ਥਾ ਚ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨ ਚੈषਾ ਦਹਭੇਦੇਨ ਹਤਾਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਜਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਮੇਵਾਸ੍ਯਾ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਮਰੀ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨ ਹਿ ਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਅਸਕृਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸਾ ਯੁਧਿ
ਤੇਰੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।