ਤਤੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਹੁਮਾਯਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੂਰੌ ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਰਾਵਣਿਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਰੁषਾ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਹਰਯੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਵਾਨਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤੌ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੌ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਦਿਤੌ ਵੀਰੌ ਭ੍ਰਾਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਗਨਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵਿਵ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਬਬਨ੍ਧ ਰਾਵਣਿਰ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਬਦ੍ਧਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਰਣੇ। ਰੇਜਤੁਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਵਿਵ ਪਞ੍ਜਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤੌ ਭੂਮੌ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਰਾਚਿਤੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਪਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਤਿਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦੈਃ ਕੁਮੁਦੇਨਾਙ੍ਗਦੇਨ ਚ। ਹਨੁਮਨਨੀਲਤਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਲੇਨ ਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਨੀਲ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਨਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤੌ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੌ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਤੌ ਚਕਾਰ ਹ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਯਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਔਸ਼ਧੀ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਨृਵਰੌ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਵੁਦਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਉਭੌ ਗਤਕ੍ਲਮੌ ਚਾਸ੍ਤਾਂ ਣੇਨੈਤੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੂਰਮੇ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਮਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਿਜ੍ਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਮਮ੍ਭੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤੁ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਗੁਹ੍ਕੋऽਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼੍ਲੇਤਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ
ਇਹ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਹਕ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮਮ੍ਭਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨੇਨ ਮृष੍ਟਨਯਨੋ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯੁਤ। ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਭਵਾਨੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋ ਲਓਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੋਗੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤੌ ਚਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਨੀਲਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਹਨੁਮਾਨ, ਅੰਗਦ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਤੇ ਨੀਲ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵੀ।
ਤਥਾਸਮਭਵਚ੍ਚਾਪਿ ਯਦੁਵਾਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਂष੍ਯਾਸਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਸਧਾਰਣ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਨਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪੁਨਰਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽऽਜਿਸ਼ਿਰਃਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰੇਵ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਭੀषਣਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਮੇਵੈਨਂ ਜਿਘਾਂਸੁਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਮ੍। ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਘਾਨ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृਤਸਂਜ੍ਞੋऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਦਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜੀਗੀषਤੋਃ। ਅਤੀਵ ਚਿਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਿਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਿਚ।
ਅਵਿਧ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਾਨਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰਵਿਧ੍ਯਦ੍ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਰਾਵਣੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ਼ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯਾष੍ਟੌ ਸ਼ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰਾਵਣੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਅੱਠ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯੇषੂਨ੍ਪਾਵਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। `ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਉਹ ਤੀਰ ਤਿੰਨ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਏ।
ਅਸृਜਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਪੁਨਃ'। ਤਥਾ ਤਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਵੀਰਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਤੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੂਰਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ — ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।