ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਭ੍ਯਧਾਵਚ੍ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ੍ਤਲਘੋषੇਣ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਮਹਜ੍ਜਯਗृਦ੍ਧਿਨੋਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਪੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਯਤਿ ਸਾਯਕੈਃ। ਤਤੋ ਗੁਰੁਤਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਏਵਂ ਮਹਾਵੇਗੈਰਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤੋਮਰੈਃ। ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। `ਸਾਧਕਾ ਰਾਵਣੇਰਾਜੌ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ
ਉਹ ਤੋਮਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਙ੍ਗਦੋ ਵਾਲਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਗਭਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਂ ਵੀਰਮਙ੍ਗਦਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਦਯਾऽਤਾਡਯਤ੍ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਃ। ਸਸਰ੍ਜੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਤਥਾਙ੍ਗਦਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਜਿਤ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੋऽਙ੍ਗਦੇਨ ਰੁਪੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਵਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਸ੍ਤਰੁਃ। ਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਰਥੀ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਹੁਮਾਯਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੂਰੌ ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਰਾਵਣਿਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਰੁषਾ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਹਰਯੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਵਾਨਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤੌ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੌ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਦਿਤੌ ਵੀਰੌ ਭ੍ਰਾਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਗਨਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵਿਵ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਬਬਨ੍ਧ ਰਾਵਣਿਰ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਬਦ੍ਧਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਰਣੇ। ਰੇਜਤੁਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਵਿਵ ਪਞ੍ਜਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤੌ ਭੂਮੌ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸ਼ਰਾਚਿਤੌ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਪਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਤਿਵਾਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁषੇਣਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦੈਃ ਕੁਮੁਦੇਨਾਙ੍ਗਦੇਨ ਚ। ਹਨੁਮਨਨੀਲਤਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਲੇਨ ਚ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮੈੰਦ, ਦਿਵਿਦ, ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਹਨੁਮਾਨ, ਨੀਲ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਨਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਵਿਭੀषਣਃ। ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤੌ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤੌ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਤੌ ਚਕਾਰ ਹ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਯਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਔਸ਼ਧੀ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੌ ਨृਵਰੌ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਵੁਦਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਉਭੌ ਗਤਕ੍ਲਮੌ ਚਾਸ੍ਤਾਂ ਣੇਨੈਤੌ ਮਹਾਰਥੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੂਰਮੇ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਾਮਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਿਜ੍ਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਯਮਮ੍ਭੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤੁ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਗੁਹ੍ਕੋऽਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼੍ਲੇਤਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਰਿਂਦਮ
ਇਹ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਹਕ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਇਦਮਮ੍ਭਃ ਕੁਬੇਰਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨੇਨ ਮृष੍ਟਨਯਨੋ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯੁਤ। ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਭਵਾਨੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੋ ਲਓਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਵੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੋਗੇ; ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਭਿਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’, ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਧੋਈਆਂ।