ਸ਼ਤਸੋ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍ਵਨ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨੈਰ੍ऋਤਾਃ। ਨੈਰ੍ऋਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਨ ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ ਉਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਤਿਤੇਜਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ—
ਪੁਤ੍ਰਮਿਨਦ੍ਰਜਿਤਂ ਵੀਰਂ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਜਹਿਰਾਮਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮਮ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾਵਜ੍ਰਧਰਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਮਮ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸੁਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ਼ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤੇऽਨਘ। ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸੋਢੁਂ ਚ ਕੁਤਸ੍ਤਦਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਅਗਤਾ ਯਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਚਾਨਘ। ਖਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਭੁਜ
ਜੋ ਹਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਈ, ਤੇ ਖਰ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਇਜ਼ਤੀ—ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈ।
ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਯ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਜਿਤ੍ਵੇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਥਃ। ਪ੍ਰਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਇਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਚ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਭ੍ਯਧਾਵਚ੍ਚ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਤ੍ਰਾਸਯਂਸ੍ਤਲਘੋषੇਣ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮृਗਂ ਯਥਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਮਹਜ੍ਜਯਗृਦ੍ਧਿਨੋਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁਪੋਸ੍ਤੀਵ੍ਰਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਨਂ ਵਿਸ਼ੇषਯਤਿ ਸਾਯਕੈਃ। ਤਤੋ ਗੁਰੁਤਰਂ ਯਤ੍ਨਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤ ਏਵਂ ਮਹਾਵੇਗੈਰਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤੋਮਰੈਃ। ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਧਰਣੀਤਲੇ। `ਸਾਧਕਾ ਰਾਵਣੇਰਾਜੌ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ
ਉਹ ਤੋਮਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਙ੍ਗਦੋ ਵਾਲਿਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪਾਦਪਮ੍। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਗਭਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਮਾਰਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਭਾਲਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਂ ਵੀਰਮਙ੍ਗਦਂ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਗਦਯਾऽਤਾਡਯਤ੍ਸਵ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਂ ਸ ਬਲਵਾਨ੍ਵਾਲਿਨਃ ਸੁਤਃ। ਸਸਰ੍ਜੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਤਥਾਙ੍ਗਦਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਵਾਰ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਜਿਤ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸੋऽਙ੍ਗਦੇਨ ਰੁਪੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਵਧਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਸ੍ਤਰੁਃ। ਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਰਥਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸਾਰਥਿਮ੍
ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ ਰੁੱਖ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਰਥੀ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸ ਹਤਸਾਰਥਿਃ। ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾਯਯਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਰਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਬਹੁਮਾਯਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਰਾਮਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਕਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੂਰੌ ਮਾਯਯਾऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਯੋਧਯਾਮਾਸਤੁਰੁਭੌ ਰਾਵਣਿਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਉਹ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਰੁषਾ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ। ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਸਾਯਕਾਨ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਹਰਯੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵ੍ਯੋਮ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਵਾਨਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਫੜ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤੌ ਚਾਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਿਰ੍ਮਾਯਯਾ ਵृਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੌ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਦਿਤੌ ਵੀਰੌ ਭ੍ਰਾਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪੇਤਤੁਰ੍ਗਗਨਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵਿਵ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਵੁਭੌ ਪਤਿਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਬਬਨ੍ਧ ਰਾਵਣਿਰ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਬਦ੍ਧਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਰਣੇ। ਰੇਜਤੁਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਵਿਵ ਪਞ੍ਜਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਪੁਰੁਸ਼-ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।