ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਵੇਗਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਬਿਭੇਦ ਸਾਲਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚੈਵਾਵ੍ਯਥਯਤ੍ਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਿਨਦ੍ਯਸਹਸਾ ਸਾਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਿਬੋਧਿਤਃ। ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋऽਹਰਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਵੀਰਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੂੰਭਕਰਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਰ੍ਵੇਗਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਂ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਵਰਣਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਚ ਸਾਯਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਾਰਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। `ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਕੂੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੀ ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਟਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਮੁਚ੍ਛਿਤੌ ਕਰੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਬਭੂਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਠੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਕੂੰਭਕਰਨ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਸ੍ ਭੁਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਲਘ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਕੁਰਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ ਬਭੂਵਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਪਾਦਸ਼ਿਰੋਭੁਜਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਦਦਾਰਾਦ੍ਰਿਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਰਣੇ। ਮਹਾਸ਼ਨਿਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪਾਦਪੋऽਙ੍ਕੁਰਵਾਨਿਵ
ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਕੂੰਭਕਰਨ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਕੂੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਥਾਤਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤੋ ਯੋਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਦੂषਣਾਨੁਜੌ। ਅਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਥ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤੌ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ। ਅਭਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯੋਭੌ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਗੂੰਜ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਦੂषਣਾਨੁਜਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਸੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਪਤ। ਤਂ ਚਾਪਿਵੀਰੌ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵੁਭੌ ਤੌ ਸਮਵਰ੍षਤਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਮਭਵਦ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੋਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾਦਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਮਹਤਾ ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਦੂਪਣਾਵਰਜਂ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਮਹਾਬਲਃ
ਨੀਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੂਪਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਪੁਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਕਟੁਕੋਦਯਃ। ਰਾਮਰਾਵਣਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੜੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਤਸੋ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍ਵਨ੍ਯਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨੈਰ੍ऋਤਾਃ। ਨੈਰ੍ऋਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਵਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਨ ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਰ ਉਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਹਾਨੁਗਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਤਿਤੇਜਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ—
ਪੁਤ੍ਰਮਿਨਦ੍ਰਜਿਤਂ ਵੀਰਂ ਰਾਵਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਜਹਿਰਾਮਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮਮ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਯਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਜਿਤ੍ਵਾਵਜ੍ਰਧਰਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਮਮ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂਵਰ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸੁਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ਼ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤੇऽਨਘ। ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸੋਢੁਂ ਚ ਕੁਤਸ੍ਤਦਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ।
ਅਗਤਾ ਯਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਚਾਨਘ। ਖਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤਿਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵੇ ਮਹਾਭੁਜ
ਜੋ ਹਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਈ, ਤੇ ਖਰ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੇਇਜ਼ਤੀ—ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈ।
ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਯ ਮਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਜਿਤ੍ਵੇਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਂਸ਼ਿਥਃ। ਪ੍ਰਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਇਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਚ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।