ਤਥ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਰਾਵਣਂ ਦੂषਾਣਾਨੁਜੌ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਯਯਤੁਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਰਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਪੁਰਾਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਹਾਨੁਗਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਂ ਰਤਜ੍ਜਿਤਕਾਸ਼੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਰਯਃ ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਸ਼ੈਲਵृਕ੍ਸ਼ਾਯੁਧਾ ਨਾਦਾਨਮੁਞ੍ਚਨ੍ਭੀषਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਬੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਗਤੀਰੁਹੈਃ। ਕਰਜੈਰਤੁਦਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਹਾਯ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੰਭਿਆ, ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਬਹੁਧਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਤਾਡਯਨ੍
ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬਲਂ ਚਣ੍ਡਬਲਾਖ੍ਯਂ ਚ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਾ, ਚੰਡ-ਬਲਾ ਤੇ ਵਜਰਬਾਹੁ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਰਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ਤਦਾ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਡਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਾਨੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਪੇਤਭੀਃ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਮਨਾ। ਸਾਲੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਬਲੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਵੇਗਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਬਿਭੇਦ ਸਾਲਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚੈਵਾਵ੍ਯਥਯਤ੍ਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਿਨਦ੍ਯਸਹਸਾ ਸਾਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਿਬੋਧਿਤਃ। ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋऽਹਰਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਵੀਰਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੂੰਭਕਰਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਰ੍ਵੇਗਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਂ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਵਰਣਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਚ ਸਾਯਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਾਰਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। `ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਕੂੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੀ ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਟਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਮੁਚ੍ਛਿਤੌ ਕਰੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਬਭੂਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਠੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਕੂੰਭਕਰਨ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਸ੍ ਭੁਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਲਘ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਕੁਰਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ ਬਭੂਵਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਪਾਦਸ਼ਿਰੋਭੁਜਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਦਦਾਰਾਦ੍ਰਿਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਰਣੇ। ਮਹਾਸ਼ਨਿਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪਾਦਪੋऽਙ੍ਕੁਰਵਾਨਿਵ
ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਕੂੰਭਕਰਨ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਕੂੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਥਾਤਾਨ੍ਦ੍ਰਵਤੋ ਯੋਧਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਦੂषਣਾਨੁਜੌ। ਅਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਥ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਾਵਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤੌ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ। ਅਭਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਵਿਨਦ੍ਯੋਭੌ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਗੂੰਜ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਦੂषਣਾਨੁਜਯੋਃ ਪਾਰ੍ਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ ਸੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਪਤ। ਤਂ ਚਾਪਿਵੀਰੌ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵੁਭੌ ਤੌ ਸਮਵਰ੍षਤਾਮ੍
ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੇਵਮਭਵਦ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੋਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਦ੍ਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਦਾਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯਾਦਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਜ੍ਰਵੇਗਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਦੌੜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਨੀਲਸ਼੍ਚ ਮਹਤਾ ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਦੂਪਣਾਵਰਜਂ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਮਹਾਬਲਃ
ਨੀਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੂਪਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਪੁਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਕਟੁਕੋਦਯਃ। ਰਾਮਰਾਵਣਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੜੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।