ਸੁਦੀਰ੍ਘਮਿਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨੈਃ। ਸ਼ਯਾਨਮਤਿਨਿਦ੍ਰਾਲੁਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਮਹਤਾ ਚੈਨਂ ਯਤ੍ਨੇਨਾऽऽਗਤਸਾਧ੍ਵਸਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਸੀਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਬੇਫਿਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ। ਯ ਇਦਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁੱਤਾ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏष ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਣਵਂ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਨਾ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਵਮਤ੍ਯੇਹ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਰਾਮ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਜਾਨਕੀ। ਤਾਂ ਨੇਤੁਂ ਸ ਇਹਾਯਾਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਚੁਰਾ ਲਈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਜਨੋ ਹਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋ ਨਿਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।
ਸਦਂਸ਼ਿਤੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਬਲਿਨਾਂਵਰ। ਰਾਮਾਦੀਨ੍ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ। ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਦੂषਣਾਵਰਜੌ ਚੈਵ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ। ਤੌ ਤ੍ਵਾਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਹਿਤਾਵਨੁਯਾਸ੍ਯਤਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਚਲਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਸਪਤਿਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਸਂਦਿਦੇਸ਼ੇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ, ਵਜਰਵੇਗ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨ ਨੂੰ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਰਾਵਣਂ ਦੂषਾਣਾਨੁਜੌ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਯਯਤੁਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਰਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਪੁਰਾਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਹਾਨੁਗਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਂ ਰਤਜ੍ਜਿਤਕਾਸ਼੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਰਯਃ ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਸ਼ੈਲਵृਕ੍ਸ਼ਾਯੁਧਾ ਨਾਦਾਨਮੁਞ੍ਚਨ੍ਭੀषਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਬੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਗਤੀਰੁਹੈਃ। ਕਰਜੈਰਤੁਦਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਹਾਯ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੰਭਿਆ, ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਬਹੁਧਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਤਾਡਯਨ੍
ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬਲਂ ਚਣ੍ਡਬਲਾਖ੍ਯਂ ਚ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਾ, ਚੰਡ-ਬਲਾ ਤੇ ਵਜਰਬਾਹੁ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਰਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ਤਦਾ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਡਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਾਨੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਪੇਤਭੀਃ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਮਨਾ। ਸਾਲੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਬਲੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਵੇਗਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਬਿਭੇਦ ਸਾਲਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨ ਚੈਵਾਵ੍ਯਥਯਤ੍ਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਵਿਨਦ੍ਯਸਹਸਾ ਸਾਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਿਬੋਧਿਤਃ। ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਦਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋऽਹਰਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਵੀਰਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੂੰਭਕਰਨ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਮਹਰ੍ਵੇਗਂ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਂ ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਵਰਣਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਚ ਸਾਯਕਃ। ਜਗਾਮ ਦਾਰਯਨ੍ਭੂਮਿਂ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੋਹਾ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। `ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!' ਚੀਕਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਕੂੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜੀ ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਟਾਨ ਉਚਾਲੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਮੁਚ੍ਛਿਤੌ ਕਰੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਬਭੂਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਠੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਕੂੰਭਕਰਨ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਨਪ੍ਯਸ੍ ਭੁਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਲਘ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਚੱਟਾਨ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਕੁਰਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ ਬਭੂਵਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਪਾਦਸ਼ਿਰੋਭੁਜਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਦਦਾਰਾਦ੍ਰਿਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪੈਰ, ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।