ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਰਾਮਰਾਵਣਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਘੋਰੇ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮੇ। ਕ੍ਸ਼ੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹਾਮਾਤ੍ਰਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਪਤ੍ਨਜਿਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦਧੋਰਂ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੀਰਯੋਃ। ਜੀਗੀषਤੋਰ੍ਯੁਧਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਿਵਂ
ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ।
ਕਗਦਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਕਪਿਮ੍। ਕਪਿਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਰਃ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਤਿਕੋਪੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਰਥਸਾਰਥਿਮ੍। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵਧੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਰਯੋ ਜਾਤਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਾ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਿਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਪਤਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇऽਭਿਪਤ੍ਯ ਪੁਰਂ ਭਗ੍ਨਾ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਹਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਹਸਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਿਆ,
ਸੁਦੀਰ੍ਘਮਿਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨੈਃ। ਸ਼ਯਾਨਮਤਿਨਿਦ੍ਰਾਲੁਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਮਹਤਾ ਚੈਨਂ ਯਤ੍ਨੇਨਾऽऽਗਤਸਾਧ੍ਵਸਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਸੀਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਬੇਫਿਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ। ਯ ਇਦਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁੱਤਾ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏष ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਣਵਂ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਨਾ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਵਮਤ੍ਯੇਹ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਰਾਮ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਜਾਨਕੀ। ਤਾਂ ਨੇਤੁਂ ਸ ਇਹਾਯਾਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਚੁਰਾ ਲਈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਜਨੋ ਹਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋ ਨਿਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।
ਸਦਂਸ਼ਿਤੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਬਲਿਨਾਂਵਰ। ਰਾਮਾਦੀਨ੍ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ। ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਦੂषਣਾਵਰਜੌ ਚੈਵ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ। ਤੌ ਤ੍ਵਾਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਹਿਤਾਵਨੁਯਾਸ੍ਯਤਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਚਲਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਸਪਤਿਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਸਂਦਿਦੇਸ਼ੇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ, ਵਜਰਵੇਗ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨ ਨੂੰ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਰਾਵਣਂ ਦੂषਾਣਾਨੁਜੌ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਯਯਤੁਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ ਭਰਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਪੁਰਾਤ੍ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਹਾਨੁਗਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਂ ਰਤਜ੍ਜਿਤਕਾਸ਼੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਰਯਃ ਪਰਿਵਬ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। `ਸ਼ੈਲਵृਕ੍ਸ਼ਾਯੁਧਾ ਨਾਦਾਨਮੁਞ੍ਚਨ੍ਭੀषਣਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਬੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਭ੍ਯਘ੍ਨਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਗਤੀਰੁਹੈਃ। ਕਰਜੈਰਤੁਦਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਹਾਯ ਭਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੰਭਿਆ, ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਬਹੁਧਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭੀਮੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਤਾਡਯਨ੍
ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਬਲਂ ਚਣ੍ਡਬਲਾਖ੍ਯਂ ਚ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਹ ਮਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਾ, ਚੰਡ-ਬਲਾ ਤੇ ਵਜਰਬਾਹੁ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਰਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ਤਦਾ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਡਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਾਨੁਚ੍ਚੈਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਃ ਸੈਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਪੇਤਭੀਃ
ਉਹ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਮਨਾ। ਸਾਲੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਬਲੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।