ਵਿਭੀषਣਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਖਗਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਵਤਾਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮਃ। ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਸਕਲਾ ਯੇਨ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਇਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਯਾऽਭਿਹਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ। ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਤਘਣ੍ਟਾਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਤਯਾ ਵੇਗਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸ਼ਨਿਵੇਗਯਾ। ਹृਤੋਤ੍ਤਾਮਙ੍ਗੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪੀਨ੍
ਜਦ ਪਹਸਤ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ ਮੇਘੋਪਮਂ ਸੈਨ੍ਯਮਾਪਤਦ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਦੀਰ੍ਣਾ ਰਣੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਆਈ। ਪਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ ਅਚਾਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇधर-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਹਸਾ ਦੀਰ੍ਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਰਯਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਮਹਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਰਯਾ ਰਾਜਤ੍ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਰਾਮਰਾਵਣਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਵਾਂਗ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਘੋਰੇ ਰੁਧਿਰਕਰ੍ਦਮੇ। ਕ੍ਸ਼ੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦ੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੀ ਚਿਕੜੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਮਹਾਮਾਤ੍ਰਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਪਤ੍ਨਜਿਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦਧੋਰਂ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੀਰਯੋਃ। ਜੀਗੀषਤੋਰ੍ਯੁਧਾऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯੋਰਿਵਂ
ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ।
ਕਗਦਾਭਿਃ ਪਰਿਘੈਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਕਪਿਮ੍। ਕਪਿਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍ਰਃ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਵਿਟਪੈਰ੍ਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਤਿਕੋਪੇਨ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਰਥਸਾਰਥਿਮ੍। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵਧੀਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਰਯੋ ਜਾਤਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਾ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਿਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਪਤਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇऽਭਿਪਤ੍ਯ ਪੁਰਂ ਭਗ੍ਨਾ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਵਣਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਯੁਧਿ। ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਸਹਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਹਸਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਧੂਮਰਾਕਸ਼, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਿਆ,
ਸੁਦੀਰ੍ਘਮਿਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਰਾਸਨਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਕਾਲੋऽਯਮਾਗਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨੈਃ। ਸ਼ਯਾਨਮਤਿਨਿਦ੍ਰਾਲੁਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਮਹਤਾ ਚੈਨਂ ਯਤ੍ਨੇਨਾऽऽਗਤਸਾਧ੍ਵਸਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਸੀਨਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਜਦ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਬੇਫਿਕਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਯਮੀਦृਸ਼ੀ। ਯ ਇਦਂ ਦਾਰੁਣਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁੱਤਾ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਏष ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਣਵਂ ਰਾਮਃ ਸੇਤੁਨਾ ਹਰਿਭਿਃ ਸਹ। ਅਵਮਤ੍ਯੇਹ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਰਾਮ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੀਤਾ ਨਾਮਾਸ੍ਯ ਜਾਨਕੀ। ਤਾਂ ਨੇਤੁਂ ਸ ਇਹਾਯਾਤੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੇਤੁਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ, ਚੁਰਾ ਲਈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੇਨ ਚੈਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਾਦਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਜਨੋ ਹਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋ ਨਿਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤੇਰੇ।
ਸਦਂਸ਼ਿਤੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਬਲਿਨਾਂਵਰ। ਰਾਮਾਦੀਨ੍ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਰਿਂਦਮ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ। ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਦੂषਣਾਵਰਜੌ ਚੈਵ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ। ਤੌ ਤ੍ਵਾਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਸਹਿਤਾਵਨੁਯਾਸ੍ਯਤਃ
ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਚਲਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਸਪਤਿਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਸਂਦਿਦੇਸ਼ੇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੇਗਪ੍ਰਮਾਥਿਨੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ, ਵਜਰਵੇਗ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨ ਨੂੰ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।