ਸ ਮਾਪਰਾਸ਼ਿਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਚਰੈਃ। ਕृਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਨਰੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਲਵਿਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਬਹਵੋ ਵਾਨਰਰ੍ਪਭਾਃ। ਸ੍ਤਮ੍ਭਤੋਰਣਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਏ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ਾਕੇਸ਼੍ਯਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ। ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਖਾਦਤਾਂ ਵੈ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹਾਦਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿष੍ਟਨਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁਭਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਹਤਾਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਕਰਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿਵਵਰ੍ष ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਤਾਨਿਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਘ੍ਰੁਸ੍ਤਾਨ੍ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਪਿ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਃ। ਆਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੀ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਹਾਰੋऽਭੂਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਧਵਾਜ੍ਞਯਾ। ਕृਤੇ ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਜਯੋਤ੍ਤਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ; ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ, ਜਯੋੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਵਿਸ਼ਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਰਾਵਣਾਨੁਗਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣਾऽਨਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੈਨਿਕ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਪਿਸਾਚਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਪਰ੍ਵਣਃ ਪਤਨੋ ਜਮ੍ਭਃ ਖਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ੋ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਰੁਜਸ਼੍ਚਾਰੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵਮਾਦਯਃ
ਪਰਵਣ, ਪਤਨ, ਜੰਭ, ਖਰ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਰੁਜ, ਆਰੁਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਘਸਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਤਤੋऽਭਿਪਤਤਾਂ ਤੇषਾਮਦृਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਵਧਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੁਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਹਰਿਭਿਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਦੂਰਪਾਤਿਭਿਃ। ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੀਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਤਾਸਵਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰਾਂ, ਜੋ ਦੂਰੋਂ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ, ਰਾਜਨ, ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਃ ਸਬਲੋ ਰਾਵਣੋ ਨਿਰ੍ਯਯਾਵਥ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਨਾਂਚ ਸਂਵृਤਃ
ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੀ ਘਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਜ੍ਞ ਉਸ਼ਨਾ ਇਵ ਚਾਪਰਃ। ਵ੍ਯੂਹ੍ਯਚੌਸ਼ਨਸਂ ਵ੍ਯੂਹਂ ਹਰੀਨਭ੍ਯਵਹਾਰਯਤ੍
ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾਸ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯੂਢਾਨੀਕਂ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍। ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਵਿਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਹ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਾਰਹਸਪਤ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤੋ ਰਾਮੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤਾਰੇਣ ਚ ਨਿਸ੍ਵਰ੍ਵਟਃ। ਪੌਣ੍ਡ੍ਰੇਣ ਚ ਨਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਦੁਸ਼ਃ ਪਨਸੇਨ ਚ
ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਵਰਵਟ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨਾਲ, ਨਲ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰ ਨਾਲ, ਪਦੁਸ਼ ਨੇ ਪਨਸਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਵਿषਹ੍ਯਂ ਯਂ ਹਿ ਯੋ ਮੇਨੇ ਸ ਸ ਤੇਨ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਯੁਯੁਧੇ ਯੁਦ੍ਧਵੇਲਾਯਾਂ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ।
ਸ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੋ ਵਵृਧੇ ਭੀਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ। ਰੋਮਸਂਹਰ੍षਣੋ ਘੋਰਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਟਕਰਾਅ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰੋਮ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸੀ।
ਰਾਵਣੋ ਰਾਮਮਾਨਰ੍ਚ੍ਛਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਸਿਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਨਿਸ਼ਿਤੈਰਾਯਸੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈ ਰਾਵਣਂ ਚਾਪਿ ਰਾਘਵਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਮ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਰਾਘਵ ਨੇ ਵੀ ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਯਤ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਚਾਪਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਬਿਭੇਦ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਵੀ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਖਗਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਬਲਵਤਾਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮਃ। ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਸਕਲਾ ਯੇਨ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਇਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਮ੍। ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਯਾऽਭਿਹਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਗਦਯਾ ਭੀਮਵੇਗਯਾ। ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਤਘਣ੍ਟਾਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੌ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫੜੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਤਯਾ ਵੇਗਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਸ਼ਨਿਵੇਗਯਾ। ਹृਤੋਤ੍ਤਾਮਙ੍ਗੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਾਤਰੁਗ੍ਣ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਜਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਦਾਚਰਮ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਕਪੀਨ੍
ਜਦ ਪਹਸਤ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ।
ਤਸ੍ ਮੇਘੋਪਮਂ ਸੈਨ੍ਯਮਾਪਤਦ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸਹਸਾ ਦੀਰ੍ਣਾ ਰਣੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਆਈ। ਪਰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ ਅਚਾਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇधर-ਉਧਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਸਹਸਾ ਦੀਰ੍ਣਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬਾਂਦਰ ਅਚਾਨਕ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮਾਰੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਹਰਯਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਮਹਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਰਯਾ ਰਾਜਤ੍ਸਂਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।