ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਧਨੁषੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਸ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਲੜ, ਮਰਦ ਬਣ! ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਨ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਸਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਅਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਿਮਂ ਲੋਕਂਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਾਨਕੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿਤਸ੍ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ ਦੂਤਸ੍ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਮਮृषੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਦੂਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਹਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤਤੋ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਙ੍ਗੇषੁ ਜਗृਹੁਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਿਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਙ੍ਗਦੋ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍। ਆਦਾਯੈਵ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਅੰਗਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ 'ਤੇ ਵੜ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨੋਤ੍ਪਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਭੁਵਿ ਸਂਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਿਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ।
ਸਂਸਕ੍ਤੋਹਰ੍ਮ੍ਯਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਨਰਵਾਪਤਤ੍। ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਸੁਵੇਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਵੇਦ੍ਯ ਵਾਨਰਃ। ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਸਾਰੇਣ ਹਰੀਣਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਗ੍ਰਾਕਾਰਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤੀ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਵਾਮृਦ੍ਗਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕਰਭਾਰੁਣਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਰੀਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਕੋਟੀਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰੀਛ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੂਰੁਕਰਜਙ੍ਘਾਨ੍ਤਰਵਿਲਮ੍ਬਿਨਾਮ੍। ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਆਂ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਠ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੀਛ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰੈਃ। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਜਸਾ ਨਾਸ਼ਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਜਦ ਬਾਂਦਰ ਉੱਡਦੇ, ਕੂਦਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ, ਧੂੜ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲਿਪ੍ਰਸੂਨਸਦृਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਰੀਪਕੁਸੁਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ੈਃ ਸ਼ਣਗੌਰੈਸ਼੍ਚ ਵੈਨਰੈਃ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਸੁਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕਪਿਲੀਕृਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਦ੍ਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਕਰ੍ਣਾਟ੍ਟਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਭਗ੍ਨੋਨ੍ਮਥਿਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਕਿਲੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚਰਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸਚਕ੍ਰਾਃ ਸਗੁਡੋਪਲਾਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਭੁਜਵੇਗੇਨ ਲਙ੍ਕਾਮਧ੍ਯੇਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯੁੱਧ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕਪਿਭਿਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਜਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਵਚਨਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਖਵਰ੍षਾਣਿ ਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਾਪਰਾਸ਼ਿਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਚਰੈਃ। ਕृਤੋ ਨਿਰ੍ਵਾਨਰੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਲਵਿਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਬਹਵੋ ਵਾਨਰਰ੍ਪਭਾਃ। ਸ੍ਤਮ੍ਭਤੋਰਣਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਪੇਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਬਾਂਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਏ, ਡਿੱਗ ਪਏ; ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਕੇਸ਼ਾਕੇਸ਼੍ਯਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ। ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਣਾਂ ਖਾਦਤਾਂ ਵੈ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹਾਦਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਤੇ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿष੍ਟਨਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯੁਭਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਹਤਾਨਿਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਨ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੇ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਕਰਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿਵਵਰ੍ष ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਤਾਨਿਲਙ੍ਕਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਘ੍ਰੁਸ੍ਤਾਨ੍ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਪਿ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦृਢਧਨ੍ਵਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਃ। ਆਦਿਸ਼੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਵੀ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਹਾਰੋऽਭੂਤ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰਾਧਵਾਜ੍ਞਯਾ। ਕृਤੇ ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਜਯੋਤ੍ਤਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ; ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ, ਜਯੋੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਵਿਸ਼ਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਰਾਵਣਾਨੁਗਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਣਾऽਨਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸੈਨਿਕ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਪਿਸਾਚਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਪਰ੍ਵਣਃ ਪਤਨੋ ਜਮ੍ਭਃ ਖਰਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ੋ ਹਰਿਃ। ਪ੍ਰਰੁਜਸ਼੍ਚਾਰੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਘਸਸ਼੍ਚੈਵਮਾਦਯਃ
ਪਰਵਣ, ਪਤਨ, ਜੰਭ, ਖਰ, ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼, ਹਰੀ, ਪ੍ਰਰੁਜ, ਆਰੁਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਘਸਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਤਤੋऽਭਿਪਤਤਾਂ ਤੇषਾਮਦृਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਵਧਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੁਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।