ਮੁਸਲਾਲਾਤਨਾਰਾਚਤੋਮਰਾਸਿਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ। ਅਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਃ ਸਮਧੂਚ੍ਛਿष੍ਟਮੁਦ੍ਗਰਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਗੱਡੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਟੇ, ਬਾਣ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਪੁਰਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੁਲ੍ਮਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਪਤ੍ਤਿਬਹੁਲਾਃ ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਤ੍ਵਥ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਮੁਪਾਗਤਃ। ਵਿਦਿਤੋ ਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕੋਟੀਨਾਂ ਬਹ੍ਵੀਨਾਂ ਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੇਘਮਾਲਾਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਸਂਵृਤਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਮਮਾਤ੍ਯੈਰਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਰਾਮਸਂਦੇਸ਼ਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਾਗ੍ਮੀ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਿਲ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਆਹ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਘਵੋ ਰਾਜਨ੍ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ
ਕੋਸਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਰਾਘਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਲੋ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ।
ਅਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਨਯੇ ਰਤਮ੍। ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਨਯਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਯਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯੈਕੇਨਾਪਰਾਦ੍ਧਂ ਮੇ ਸੀਤਾਮਾਹਰਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਵਧਾਯਾਨਪਰਾਦ੍ਧਾਨਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉੱਨਾਈ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਬਲਦਰ੍ਪਾਭ੍ਯਾਮਾਵਿष੍ਟੇਨ ਵਨੇਚਰਾਃ। ऋषਯੋਹਿਂਸਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਮਾਨਿਤਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ—
ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਰੁਦਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਹृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਦਿਦਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂਤਸ੍ਯਾਨਯਸ੍ਯ ਤੇ
ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਔਰਤਾਂ ਰੋਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅਣਯਾਈ ਦਾ ਫਲ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪੁਰੁषੋ ਭਵ। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਧਨੁषੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਸ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਲੜ, ਮਰਦ ਬਣ! ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਨ ਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਮਸਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਅਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਿਮਂ ਲੋਕਂਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਾਨਕੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਾਂਗਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿਤਸ੍ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ ਦੂਤਸ੍ ਪਰੁषਂ ਵਚਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਮਮृषੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਦੂਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਹਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤਤੋ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਙ੍ਗੇषੁ ਜਗृਹੁਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਿਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਙ੍ਗੇषੁ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਙ੍ਗਦੋ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍। ਆਦਾਯੈਵ ਖਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਤਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਅੰਗਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛਤ 'ਤੇ ਵੜ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨੋਤ੍ਪਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ। ਭੁਵਿ ਸਂਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਵਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਿਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ।
ਸਂਸਕ੍ਤੋਹਰ੍ਮ੍ਯਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਨਰਵਾਪਤਤ੍। ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੁਵੇਲਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਸੁਵੇਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕੋਸਲੇਨ੍ਦ੍ਰਮਥਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਵੇਦ੍ਯ ਵਾਨਰਃ। ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਘਵੇਣਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਸਾਰੇਣ ਹਰੀਣਾਂ ਵਾਤਰਂਹਸਾਮ੍। ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਗ੍ਰਾਕਾਰਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭੀषਣਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਤੀ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਮਵਾਮृਦ੍ਗਾਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਕਰਭਾਰੁਣਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਹਰੀਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍। ਕੋਟੀਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰੀਛ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੂਰੁਕਰਜਙ੍ਘਾਨ੍ਤਰਵਿਲਮ੍ਬਿਨਾਮ੍। ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਆਂ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਠ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੀਛ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰੈਃ। ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਜਸਾ ਨਾਸ਼ਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਜਦ ਬਾਂਦਰ ਉੱਡਦੇ, ਕੂਦਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ, ਧੂੜ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲਿਪ੍ਰਸੂਨਸਦृਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਰੀਪਕੁਸੁਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ੈਃ ਸ਼ਣਗੌਰੈਸ਼੍ਚ ਵੈਨਰੈਃ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਸੁਆਹ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕਪਿਲੀਕृਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਵृਦ੍ਧਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਬਿਭਿਦੁਸ੍ਤੇ ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਾਨ੍ਕਰ੍ਣਾਟ੍ਟਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਭਗ੍ਨੋਨ੍ਮਥਿਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਕਿਲੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚਰਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਸਚਕ੍ਰਾਃ ਸਗੁਡੋਪਲਾਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰ੍ਭੁਜਵੇਗੇਨ ਲਙ੍ਕਾਮਧ੍ਯੇਮਹਾਸ੍ਵਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯੁੱਧ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣਾਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕਪਿਭਿਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਜਦ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਵਚਨਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਸਙ੍ਘਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਸ਼ਖਵਰ੍षਾਣਿ ਵਰ੍षਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।