ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ। ਜਟਿਲਾ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੀਕृਸ਼ ਦੀਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਸੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤਾਮਹਂ ਸੀਤਾਮੁਪਲਭ੍ਯ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵਂ ਚਾਰ੍ਯਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍
ਕਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੀਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਹਂਵਾਨਰੋਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਭਿਪ੍ਰਪ੍ਸੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ਲਿਨੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤੌ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਲਂਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃਸੀਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਸਖਿਭਾਵਾਚ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤ੍ਵਾऽਨੁਪृਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਸੀਤੇ; ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਃ ਸਹ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਾਨਰੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਅਵੈਮਿ ਤ੍ਵਾਂਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਚਨਾਦਹਮ੍
ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਃ। ਕਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਪਾਦਾਦਿਮਂ ਮਣਿਮ੍। ਘਾਰਿਤਾ ਯੇਨ ਵੈਦੇਹੀ ਕਾਲਮੇਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
‘ਜਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਇਹ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਚੇਮਾਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਕਾਕਾਯ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਭਰੋਸੇ ਲਈ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ: ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਾਕ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਤੀਲੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।
ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਨਕਾਰਣਾਤ੍। `ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਵਿਕਲਃ ਕਾਕਃ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਸ਼੍ਚਵੈ
ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਛਾਣ ਲਈ: 'ਕਾਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਅੱਖ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾऽਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਚ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤਿਤਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮਾਰ੍ਚਯਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਵਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਾਸੀਨਸ੍ਯ ਤੈਃ ਸਹ। ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਆ ਗਏ।
ਵृਤਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਵਾਲਿਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁषੇਣੋ ਰਾਮਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਸੁਰ, ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕੋਟੀਸ਼ਤਵृਤੋਵਾऽਪਿਗਜੋ ਗਵਯ ਏਵ ਚ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਗਜਾ ਤੇ ਗਵਯਾ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਦਿਸੇ।
षष੍ਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਲੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ, ਗੋਲਾਂਗੂਲਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਗਵਾਕਸ਼ ਵੀ ਦਿਸਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸੀ ਤੁ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਕੋਟੀਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰੀਣਾਂ ਸਮਕਰ੍षਤ
ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੋ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪਨਸੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਾਨਰਃਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਕੋਟੀਰ੍ਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਪਨਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਦਸ, ਬਾਰਾਂ, ਤੀਹ ਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਧਿਮੁਖੋ ਨਾਮ ਹਰਿਵृਦ੍ਧੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਚਕਰ੍ष ਮਹਾਸੈਨਯਂ ਹਰੀਣਾਂ ਭੀਮਤੇਜਸਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਦਧਿਮੁਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਭੈੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕृषਣਾਨਾਂ ਮੁਖਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਣਾਮृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਕੋਟੀਰ੍ਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਭਾਲੂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਦਸ, ਬਾਰਾਂ, ਤੀਹ ਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਹਰਿਯੂਥਪਯੂਥਪਾਃ। ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੀਯੂ ਰਾਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਪ੍ਰਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਗਿਰਿਕੂਟਨਿਭਾਃ ਕ੍ਨਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮਹਿषਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਧਿਙ੍ਗੁਲਕਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਭੈਂਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਲਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਃ ਪਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਉਦ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਤੋऽਪਰੇ ਰੇਣੂਨ੍ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ, ਕੁਝ ਦੌੜਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧੂੜ ਉਡਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਵਾਨਰਮਹਾਸੈਨ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਸਾਗਰਸਨ੍ਨਿਭਃ। ਨਿਵੇਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰਸੁਗ੍ਰੀਵਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਮਾਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਿਥੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚਾਭਿਪੂਜਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਚੰਗਾ ਦਿਨ, ਚੰਗਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵ੍ਯੂਢੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਲੋਕਾਨੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਨਿਵ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਘਵ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮੁਖਮਾਸੀਤ੍ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਜਘਨਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਕੁਤੋਭਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਸੀ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਣੌ ਰਾਘਵੌ ਤਤ੍ਰਜਗ੍ਮਤੁਃ। ਵृਤੌ ਹਰਿਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ
ਰਾਘਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੱਖ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ, ਉੱਥੇ ਚਲੇ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਾਲਤਾਲਸ਼ਿਲਾਯੁਧਮ੍। ਸੁਮਹਚ੍ਛਾਲਿਭਵਨਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਾਲ, ਤਾਲ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਅਨਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।