ਤਤੋ ਦਗ੍ਧਾਵਿਮੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਨ ਦਗ੍ਧੌ ਤੁ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਚਿਰਦृष੍ਟਃ ਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗृਧ੍ਰਪਤਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਗ੍ਰਿਧਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਤਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਗਿਰੌ। `ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੀਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੈ ਜਟਾਯੁषਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਦਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਵ੍ਯਸਨਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ਵੈ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਨਰਿਂਦਮ
ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਃ ਸਰਾਮਃ ਕਥਂ ਸੀਤਾ ਜਟਾਯੁਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਹਤਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਸੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਈ? ਜਟਾਯੂ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਸਨਾਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ ਚੈਵਹੇਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋऽਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਰਾਵਣੋ ਵਿਦਿਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਹੈ।'
ਦृष੍ਟਾਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਕੂਟਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰੇ। ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨ ਰਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਸਾਗਰਕ੍ਰਮਣੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਃ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਧ੍ਯਵਾਸ੍ਯਦ੍ਯਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਵਿਲਙ੍ਘਨਮ੍। ਤਤਃ ਪਿਤਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇऽਹਂਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਜਲਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਲ-ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ। ਜਟਿਲਾ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੀਕृਸ਼ ਦੀਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਸੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤਾਮਹਂ ਸੀਤਾਮੁਪਲਭ੍ਯ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵਂ ਚਾਰ੍ਯਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍
ਕਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੀਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਹਂਵਾਨਰੋਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਭਿਪ੍ਰਪ੍ਸੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ਲਿਨੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤੌ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਲਂਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃਸੀਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਸਖਿਭਾਵਾਚ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤ੍ਵਾऽਨੁਪृਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਸੀਤੇ; ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਃ ਸਹ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਾਨਰੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਅਵੈਮਿ ਤ੍ਵਾਂਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਚਨਾਦਹਮ੍
ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਃ। ਕਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਪਾਦਾਦਿਮਂ ਮਣਿਮ੍। ਘਾਰਿਤਾ ਯੇਨ ਵੈਦੇਹੀ ਕਾਲਮੇਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
‘ਜਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਇਹ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਚੇਮਾਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਕਾਕਾਯ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਭਰੋਸੇ ਲਈ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ: ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਾਕ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਤੀਲੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।
ਭਵਤਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਨਕਾਰਣਾਤ੍। `ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਿਵਿਕਲਃ ਕਾਕਃ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਸ਼੍ਚਵੈ
ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਛਾਣ ਲਈ: 'ਕਾਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਅੱਖ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾऽਹਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਤੋ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਚ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤਿਤਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮਾਰ੍ਚਯਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਵਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਾਸੀਨਸ੍ਯ ਤੈਃ ਸਹ। ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਆ ਗਏ।
ਵृਤਃ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਵਾਲਿਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁषੇਣੋ ਰਾਮਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਸਸੁਰ, ਮਹਾਨ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਕੋਟੀਸ਼ਤਵृਤੋਵਾऽਪਿਗਜੋ ਗਵਯ ਏਵ ਚ। ਵਾਨਰੇਨ੍ਰੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਗਜਾ ਤੇ ਗਵਯਾ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਦਿਸੇ।
षष੍ਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਲੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ, ਗੋਲਾਂਗੂਲਾ, ਮਹਾਰਾਜ, ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ ਗਵਾਕਸ਼ ਵੀ ਦਿਸਿਆ।
ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਾਸੀ ਤੁ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਕੋਟੀਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਰੀਣਾਂ ਸਮਕਰ੍षਤ
ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੋ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਪਨਸੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਾਨਰਃਸੁਮਹਾਬਲਃ। ਕੋਟੀਰ੍ਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਪਨਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਦਸ, ਬਾਰਾਂ, ਤੀਹ ਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਧਿਮੁਖੋ ਨਾਮ ਹਰਿਵृਦ੍ਧੋऽਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਚਕਰ੍ष ਮਹਾਸੈਨਯਂ ਹਰੀਣਾਂ ਭੀਮਤੇਜਸਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਦਧਿਮੁਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਭੈੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕृषਣਾਨਾਂ ਮੁਖਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਣਾਮृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਕੋਟੀਰ੍ਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਚ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਕਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਭਾਲੂ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਦਸ, ਬਾਰਾਂ, ਤੀਹ ਤੇ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।