ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵਭਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤਰਾ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਗਯਸ੍ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ ਸਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਘਵ। ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਤ ਤਾਪਸੀ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਰਾਘਵ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿਪਾਨਾਨਿਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਭੁਕਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਯੋਕ੍ਤੇਨ ਪਥਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਸਮੀਪੇ ਸਹ੍ਯਮਲਯੌ ਦਰ੍ਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਹਿਆ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮਲਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਵਿषਣ੍ਣਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਤਾਸ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਵਾਸਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਸੀਨਾ ਵਯਂ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਜਟਾਯੋਰਭਵਤ੍ਕਥਾ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਈ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਵੈਨਤਿਯੇਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਪੰਛੀ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਤਰ੍ਕਯਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੋਃ ਕ ਏष ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜਟਾਯੋਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਂਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਖਗਾਧਿਪਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰੂਢਾਵਾਵਾਮਦਿਤ੍ਯਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਹਾਂ, ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਆਪਸੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਗ੍ਧਾਵਿਮੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਨ ਦਗ੍ਧੌ ਤੁ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਚਿਰਦृष੍ਟਃ ਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗृਧ੍ਰਪਤਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਗ੍ਰਿਧਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਤਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਗਿਰੌ। `ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੀਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੈ ਜਟਾਯੁषਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਦਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਵ੍ਯਸਨਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ਵੈ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਨਰਿਂਦਮ
ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਃ ਸਰਾਮਃ ਕਥਂ ਸੀਤਾ ਜਟਾਯੁਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਹਤਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਸੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਈ? ਜਟਾਯੂ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਸਨਾਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ ਚੈਵਹੇਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋऽਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਰਾਵਣੋ ਵਿਦਿਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਹੈ।'
ਦृष੍ਟਾਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਕੂਟਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰੇ। ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨ ਰਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਸਾਗਰਕ੍ਰਮਣੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਃ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਧ੍ਯਵਾਸ੍ਯਦ੍ਯਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਵਿਲਙ੍ਘਨਮ੍। ਤਤਃ ਪਿਤਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇऽਹਂਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਜਲਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਲ-ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ। ਜਟਿਲਾ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗੀਕृਸ਼ ਦੀਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਤਪ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਜਟਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਸੀ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਸ੍ਤਾਮਹਂ ਸੀਤਾਮੁਪਲਭ੍ਯ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਉਪਸृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵਂ ਚਾਰ੍ਯਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਰਹੋਗਤਾਮ੍
ਕਈ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੀਤੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਹਂਵਾਨਰੋਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਭਿਪ੍ਰਪ੍ਸੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ਲਿਨੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣਾਭਿਪਾਲਿਤੌ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਲਂਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਃਸੀਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਸਖਿਭਾਵਾਚ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤ੍ਵਾऽਨੁਪृਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਸੀਤੇ; ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਾਮृਗੈਃ ਸਹ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਾਨਰੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਾਨਰ ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਹੀਂ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਅਵੈਮਿ ਤ੍ਵਾਂਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਚਨਾਦਹਮ੍
ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵृਦ੍ਧਸਂਮਤਃ। ਕਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵृਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਪਾਦਾਦਿਮਂ ਮਣਿਮ੍। ਘਾਰਿਤਾ ਯੇਨ ਵੈਦੇਹੀ ਕਾਲਮੇਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
‘ਜਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਇਹ ਮਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਦੇਹੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਨੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਕਥਾਂ ਚੇਮਾਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿषੀਕਾਂ ਕਾਕਾਯ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਭਰੋਸੇ ਲਈ, ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ: ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਿਤਰਕੂਟ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਾਕ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਤੀਲੀ ਸੁੱਟੀ ਸੀ।