ਸ ਤਦ੍ਰਾਮਾਯ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਮਾਨੇਨ ਮੇਨੇ ਦृष੍ਟਾਂ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵਾਨਰ-ਸਰਵਣੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅੰਦੇਸ਼ਾ ਲਗਾ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਮੈਥਿਲੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਹਨੁਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ।
ਗਤਿਂ ਚ ਮੁਖਵਰ੍ਣਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਰਾਮੋ ਹਨੂਮਤਃ। ਅਗਮਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਭੂਯੋ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤੇਤਿ ਭਾਰਤ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਭਾਰਤ, ਫਿਰ ਯਕੀਨ ਕਰ ਗਿਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਹਨੂਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ। ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਾਮਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰ, ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਾਨੁਵਾਚਾਨਤਾਨ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ। ਅਪਿ ਮਾਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯਧ੍ਵਮਪਿ ਵਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੇਵੋਗੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ?'
ਅਪਿ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ। ਨਿਹਤ੍ਯਸਮਰੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨਾਹृਤ੍ਯਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
‘ਕੀ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ?’
ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਵੈਦੇਹੀਮਹਤ੍ਵਾ ਚ ਰਣੇ ਰਿਪੂਨ੍। ਹृਤਦਾਰੋऽਵਧੂਤਸ਼੍ਚਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
‘ਜੇ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਕਰਵਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹਰਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਅਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?’
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਂ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਪ੍ਰਿਯਮਾਖ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਮ ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਜਾਨਕੀ ਮਯਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾਕਰਾਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਸ੍ਮ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਗੁਹਾਂ
‘ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖੋਜ ਕੇ, ਅਸੀਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਲੱਭੀ।’
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਵਯਂ ਤਾਂ ਤੁ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤਾਮ੍। ਅਨ੍ਧਕਾਰਾਂ ਸੁਵਿਪਿਨਾਂ ਗਹਨਾਂ ਕੀਟਸੇਵਿਤਾਮ੍
‘ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ, ਹਨੇਰੀ, ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਏ।’
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਧ੍ਵਾਨਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਪ੍ਰਭਾਂ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵਭਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨ੍ਤਰਾ
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਘਰ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਗਯਸ੍ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ ਸਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਰਾਘਵ। ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਪੋऽਤਪ੍ਯਤ ਤਾਪਸੀ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਯਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਰਾਘਵ। ਉਥੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਔਰਤ ਨੇ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿਪਾਨਾਨਿਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਭੁਕਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਸ੍ਤਯੋਕ੍ਤੇਨ ਪਥਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਏ।
ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਸਮੀਪੇ ਸਹ੍ਯਮਲਯੌ ਦਰ੍ਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਹਿਆ ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਮਲਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਵਿषਣ੍ਣਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਤਾਸ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਵਾਸਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮੱਛ, ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਸੀਨਾ ਵਯਂ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਜਟਾਯੋਰਭਵਤ੍ਕਥਾ
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗ੍ਰਿਧਰ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਈ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਘੋਰਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮ ਵੈਨਤਿਯੇਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਪੰਛੀ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਤਰ੍ਕਯਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭੋਃ ਕ ਏष ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜਟਾਯੋਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਂਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਖਗਾਧਿਪਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਰੂਢਾਵਾਵਾਮਦਿਤ੍ਯਸਤ੍ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਹਾਂ, ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਆਪਸੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਗ੍ਧਾਵਿਮੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਨ ਦਗ੍ਧੌ ਤੁ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਚਿਰਦृष੍ਟਃ ਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਗृਧ੍ਰਪਤਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਗ੍ਰਿਧਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਃ ਪਤਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਗਿਰੌ। `ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੀਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੈ ਜਟਾਯੁषਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਦਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਵ੍ਯਸਨਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ਵੈ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿषਣ੍ਣਚੇਤਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਨਰਿਂਦਮ
ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਕਃ ਸਰਾਮਃ ਕਥਂ ਸੀਤਾ ਜਟਾਯੁਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਹਤਃ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਸੀਤਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਈ? ਜਟਾਯੂ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਭਵਤੋ ਵ੍ਯਸਨਾਗਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨੇ ਚੈਵਹੇਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋऽਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸੋऽਸ੍ਮਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਰਾਵਣੋ ਵਿਦਿਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੀ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਹੈ।'
ਦृष੍ਟਾਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਕੂਟਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰੇ। ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨ ਰਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਵਿਚਾਰਣਾ
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਸਾਗਰਕ੍ਰਮਣੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਃ ਪਰਂਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠੇ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਨਾਉਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਧ੍ਯਵਾਸ੍ਯਦ੍ਯਦਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਵਿਲਙ੍ਘਨਮ੍। ਤਤਃ ਪਿਤਰਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇऽਹਂਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਜਲਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ ਅਤੇ ਜਲ-ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।